Ribera del Duero 2025

Wizyty w wybranych winnicach 

Wizytę w regionie Ribera del Duero – jakżeby inaczej – rozpoczęliśmy od Bodegas Pesquera, stworzonej przez legendę tego miejsca, Alejandro Fernándeza.
To właśnie tu, w niewielkim miasteczku Pesquera de Duero, narodził się fenomen, który odmienił losy całego regionu i wyznaczył nowy standard dla hiszpańskiego winiarstwa. To właśnie tutaj narodził się mit współczesnej Ribery; to tutaj po raz pierwszy udowodniono światu, że kontynentalna Kastylia potrafi dać wina najwyższej klasy światowej.

Bodegas Pesquera

Historia

Historia Bodegas Pesquera to niemal filmowy przykład wizjonerstwa w czasach, gdy Ribera del Duero jeszcze nie istniała „na mapie wielkich win”. W latach 70. XX w. Alejandro Fernández, syn rolników ze wsi Pesquera de Duero, kupił niewielką prasę mechaniczną Janus (stąd nazwa pierwszego wina Tinto Pesquera Janus, od tej prymitywnej, ręcznej prasy – a nie od rzymskiego boga Janusa). Ta prasa, używana wcześniej do tłoczenia oliwy, była urządzeniem archaicznym, ale pozwoliła mu rozpocząć produkcję wina w sposób całkowicie rzemieślniczy.

Prasę mechaniczną Janus można zobaczyć – na terenie Bodegas Pesquera w Pesquera del Duero 

Na samym początku produkcja odbywała się w odrestaurowanym, XVII-wiecznym budynku dawnego młyna w Pesquera de Duero. Winogrona tempranillo (wówczas lokalnie zwane „Tinto fino”) pochodziły z własnych, bardzo starych krzewów o niskiej wydajności. Fermentacja odbywała się w betonowych kadziach, dojrzewanie – w amerykańskim dębie, co w latach 70. nie było standardem w tej części Hiszpanii. Całość była wybitnie analogowa – zero stali nierdzewnej, żadnej nowoczesnej enologii.

Przełom przyszedł w latach 80., kiedy Robert Parker – wówczas absolutny arbiter elegantiarum światowego winiarstwa – spróbował Pesquery i nazwał ją „the Pétrus of Spain” – hiszpańskim odpowiednikiem legendarnego Pétrusa z Pomerolu. Ten jeden cytat wyniósł Pesquerę na globalny piedestał. Z dnia na dzień Ribera del Duero zaczęła być traktowana jako region kultowy.

Z Pesquery narodziło się mini-imperium Alejandro Fernándeza – dziś znane jako Grupo Pesquera (Grupo Fernández Rivera), obejmujące kolejne projekty:

  • Condado de Haza – również Ribera del Duero, ale inny terroir, większa posiadłość „château” typu francuskiego
  • Dehesa La Granja – Toro (zamknięta XVIII-wieczna posiadłość z własnym gospodarstwem rolnym)
  • El Vínculo – La Mancha, reinterpretacja tempranillo w najbardziej klasycznym regionie Hiszpanii
  • Hotel AF Pesquera – luksus i enoturystyka jako naturalne przedłużenie marki

Pesquera współtworzyła nową tożsamość Ribery del Duero jako regionu wielkich czerwieni premium. Do dziś uchodzi za jeden z filarów apelacji.

Kamienie milowe
1972 – założenie bodedy w Pesquera de Duero
1980s – międzynarodowy rozgłos, sukces w USA
1990s – rozwój grupy Fernández (Condado de Haza, El Vínculo, Dehesa La Granja)
2000s – utrwalenie pozycji klasyka Ribery
2021 – śmierć Alejandro Fernándeza, spuścizna kontynuowana przez rodzinę

Siedziba i adres
Calle Real 2, Pesquera de Duero (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 200 ha, głównie na glebach wapienno-gliniastych w rejonie Pesquera.

Skład win (odmiany)
100% Tempranillo (Tinto Fino).

Styl i filozofia
Wina Pesquery to połączenie nowoczesności i tradycji. Charakteryzują się intensywnym owocem, dużą koncentracją i miękkimi taninami. Dojrzewają przede wszystkim w beczkach z dębu amerykańskiego, co nadaje im charakterystyczne nuty wanilii i kokosa, ale beczka nigdy nie dominuje nad owocem.

Najlepsze wina
Pesquera Crianza – podstawowa, kultowa etykieta, szeroko dostępna, ale utrzymująca charakter premium.
Pesquera Reserva – klasyczna selekcja z najlepszych beczek.
Pesquera Reserva Janus – z najlepszych roczników, bardzo limitowane, uznawane za „ikonę Ribery”.

Produkcja
Około 1 mln butelek rocznie, co czyni Pesquerę jednym z największych producentów w DO Ribera del Duero, zachowującym jednak prestiżowy charakter.

Ciekawostki
Alejandro Fernández przez dekady był określany mianem „króla Tempranillo”.
To właśnie dzięki Pesquerze Ribera del Duero zaczęła być postrzegana jako region światowej klasy.
Reserva Janus nazywana jest niekiedy „katedrą Ribery” – powstaje tylko w najlepszych latach i w limitowanych ilościach.

Aalto

Aalto to wybór mojej żony, Marzeny. Winiarnia nie prowadzi komercyjnych wizyt ani degustacji. Napisałem po prostu e-mail z prośbą o możliwość odwiedzin — i ku naszemu zdziwieniu otrzymaliśmy zgodę. Sama wizyta przerosła wszelkie oczekiwania.

Dotarliśmy do Aalto w czasie zbiorów winogron w sezonie 2025. Z tego powodu nie mogliśmy zobaczyć pełnego procesu produkcji, ale rozmowa o historii powstania tego niezwykłego projektu, połączona z degustacją win, okazała się doświadczeniem absolutnie wyjątkowym.

Aalto produkuje w zasadzie tylko dwa wina czerwone — Aalto i Aalto PS (Pagos Seleccionados) — oraz znajduje się w fazie eksperymentowania z pierwszym białym winem. Dyskusja o tym projekcie, a także szerzej — o przyszłości Ribery, różnicach terroir między gminami oraz filozofii selekcji parcel — trwała ponad dwie godziny i dostarczyła ogromnych emocji.

Aalto (klasyczna etykieta) to manifest równowagi i głębi w ramach struktury burgundzkiej, a nie bordoskiej. To wino „okrągłe”, natychmiast harmonijne, idealne w gastronomii wysokiej klasy — stworzone do połączenia z daniem, nie do dominacji nad nim.

Aalto PS (Pagos Seleccionados) — drugi kieliszek, drugi poziom napięcia. Tu zaczyna się „inny wymiar”: bardziej pionowa struktura, większa energia mineralna i kontrolowana dzikość, wino o genialnym potencjale starzenia. To przypowieść o sile pojedynczej parceli, nieinstytucjonalnej starej Ribery.

I właśnie w tym momencie, po kilku minutach, gdy wino zaczęło ewoluować w kieliszku — padło zdanie, które zapamiętam na długo:
„To nie jest wino na dzisiaj. To jest decyzja na kilkanaście lat.”

Fuente de las Hontanillas to jeden z najbardziej nieoczywistych projektów białych w Ribera del Duero — regionie, który przez dekady kojarzono niemal wyłącznie z potężnym, kontynentalnym tempranillo. Wino powstaje w bardzo ograniczonej skali z autochtonicznej odmiany albillo mayor, rosnącej na wysokich, wapiennych tarasach powyżej 850 m n.p.m., w okolicach La Horra i La Aguilera.

Z tarasu siedziby Aalto rozciąga się panoramiczny widok właśnie na te tarasy — jasne, kredowe płaszczyzny ziemi, które falują w kierunku La Horra i La Aguilera, dwóch najbardziej cenionych gmin apelacji. To krajobraz surowy, niemal ascetyczny, który zamiast spektakularności oferuje czystą esencję geologicznego terroir.

Aalto — od wizjonerskiego manifestu po nową ikonę Ribery

Po trzech dekadach pracy w Vega Sicilia, gdzie jako główny enolog stworzył współczesną legendę Ribera del Duero, Mariano García postanowił pójść własną drogą. W 1999 roku połączył siły z Javierem Zaccagninim — byłym dyrektorem Consejo Regulador DO Ribera del Duero, człowiekiem posiadającym nie tylko sieć kontaktów, lecz także dogłębną wiedzę o najlepszych parcelach regionu. Razem opracowali strategię ekstremalnie selektywną: nie kupować ziemi od razu, lecz pozyskiwać dostęp do najstarszych krzewów tempranillo z najlepszych gmin Ribery (La Horra, La Aguilera, Moradillo, Sotillo, Quintanilla, Baños de Valdearados), stawiając na model burgundzkiego „field blend Grand Cru”, a nie château.

Aalto kontroluje obecnie 130 hektarów starych, autochtonicznych krzewów odmiany Tinto Fino, rozmieszczonych w ponad 200 parcelach położonych w dziewięciu różnych miejscowościach w obrębie apelacji Ribera del Duero. Ze względu na zróżnicowanie wysokości położenia i warunków klimatycznych, poszczególne winnice dojrzewają w różnym czasie i są zbierane wyłącznie ręcznie, każda oddzielnie — w swoim optymalnym momencie.

Uprawa prowadzona jest zgodnie z surową filozofią jakościową, bez użycia herbicydów ani nawozów chemicznych, przy krótkim cięciu krzewów oraz z pełnym skupieniem na precyzji w każdej operacji rolniczej.

La Horra
Położona w centralno-zachodniej części Ribera del Duero, na wys. ok. 800–850 m n.p.m.
To serce projektu. Najbardziej klasyczna Ribera — głęboka, wapienna ziemia o niezwykłej mineralnej pamięci. Wina stąd mają siłę bez ciężaru — skupioną, długodystansową energię.

La Aguilera
Na północnym wschodzie apelacji, 820–900 m n.p.m., blisko najchłodniejszych prądów powietrza płynących z gór Sierra de la Demanda.
Jedno z najbardziej pierwotnych siedlisk, niemal archaiczne w charakterze. Wina o głębokiej, kontemplacyjnej ciszy.

Moradillo de Roa
Południowy kraniec Ribery, jedno z najwyższych terroir — 900–950 m n.p.m., ekstremalne amplitudy temperatur.
Ziemia rdzawa, kamienista. Stąd pochodzi wertykalne napięcie i strukturalna dzikość Aalto PS.

Quintanilla de Arriba
Centralna Ribera, wzdłuż rzeki Duero, 780–820 m n.p.m.
Najbardziej harmonijne siedlisko — światło rozproszone, klimat zrównoważony. To źródło elegancji i „okrągłej” równowagi w Aalto.

Baños de Valdearados
Wschodnia część apelacji, 850–900 m n.p.m., z chłodnymi nocami, ale pełnym południowym światłem.
Wina najczystsze w ekspresji — elegancja, przejrzystość, klarowność tonu.

W Aalto nie istnieje sztywny, stały procentowy podział działek – kompozycja każdego rocznika jest rekonstruowana od zera, na podstawie jakości poszczególnych parcel, a nie według formuły. To bardzo ważne: Aalto nie działa blendem „recepturowym”, tylko „decyzyjnym”.

Natomiast można jasno powiedzieć:

Aalto (etykieta główna)

  • obejmuje większość działek z portfela winnicy (La Horra, Quintanilla, Baños, częściowo La Aguilera, sporadycznie Moradillo – jeśli rocznik jest łagodniejszy),
  • średnia wieku krzewów: 40‒75 lat,
  • blend wieloterroir, którego celem jest równowaga, nie intensywność,
  • można szacować, że ok. 60–80% rocznika Aalto pochodzi z La Horra i Quintanilla, a reszta to strukturalne „niuanse” z innych działek.

Aalto PS (Pagos Seleccionados)

  • wyłącznie działki wyjątkowe jakościowo w danym roczniku, przede wszystkim:
    • La Horra – rdzeń / fundament
    • Moradillo de Roa – napięcie, wysokość, mineralność
    • czasem minimalny udział La Aguilera – jeśli rocznik pozwala
  • wiek krzewów: minimum 60–90+ lat
  • zaledwie 5–10% całej produkcji Aalto
  • zawsze maksymalnie 2–3 terroir, nigdy więcej — chodzi o czystość, nie przekrój

Już pierwszy rocznik Aalto 1999 zachwycił elitę gastronomii hiszpańskiej — Casa Lucio w Madrycie, Arzak w San Sebastián — zanim pojawił się w międzynarodowych rankingach. A gdy zadebiutowała wersja Aalto PS (Pagos Seleccionados) — z mikrowinnic ze starych krzewów powyżej 60–90 lat — stało się jasne, że powstała „nowa klasyka” Ribery: wino nowoczesne w precyzji, lecz dogłębnie zakorzenione w terroir, pozbawione maniery sztucznej ekstrakcji i „barrique-overdose”, charakterystycznej dla boomu lat 2000.

W kolejnych latach do projektu dołączają nowi inwestorzy, m.in. rodzina Masaveu, właściciele jednej z najciekawszych nowych winnic w Rioja — Murua (oraz Pagos de Araiz w Nawarrze). Wejście kapitału nie zmieniło jednak filozofii. Aalto nie stało się „marką korporacyjną”. Pozostało projektem obsesji jakości — z winem powstającym z ponad 200 mikroparcel monitorowanych osobno, ręcznego sortowania jagód i kalibracji beczek pod każdy rocznik, a nie schemat technologiczny.

Dziś Aalto jest jednym z zaledwie kilku projektów Ribery, które stoją obok Vega Sicilia, Pesquera Janus czy Pingus — nie jako naśladowca, lecz równoległa definicja wielkości. Aalto PS 2021/2022 osiąga śmiało pułap 97–99 punktów u Parkera i Sucklinga. W karcie win najlepszych restauracji Hiszpanii i Europy stoi zawsze w tej samej kolumnie co Petrus, Sassicaia, L’Ermita czy Unico — jako wino nie tyle modowe, co strukturalnie ponadczasowe.

Kamienie milowe: 1999 start • 2000s gwałtowny awans restauracyjny • 2010s międzynarodowa rozpoznawalność PS.

Siedziba i adres:
Quintanilla de Arriba (Valladolid).

Powierzchnia winnic:
~130 ha (własne) + kontrakty na stare krzewy.

Skład win (odmiany):
100% Tempranillo (Tinto Fino) — różne terroir, kupażowane.

Styl i filozofia:
Precyzja selekcji, koncentracja i elegancja. Fermentacja w stali, dojrzewanie głównie w dębie francuskim (częściowo nowym). Aalto = „kręgosłup” apelacji; Aalto PS (Pagos Seleccionados) = creme de la creme z najstarszych działek.

Najlepsze wina:

Aalto (DO Ribera del Duero)

Aalto PS (Pagos Seleccionados) – limitowana produkcja 

Produkcja (szacunek):
~300–350 tys. but./rok (ok. 50% eksport).

Ciekawostki:
Aalto PS regularnie zgarnia 96–98 pkt u czołowych krytyków; w karcie wielu 3★ Michelin w Hiszpanii.


Bodegas Protos – pierwsza oficjalnie zarejestrowana winnica w Ribera del Duero

Bodegas Protos stała się naturalnym i niemal obowiązkowym punktem naszej wizyty, ponieważ mieszkaliśmy w samym sercu regionu — w Peñafiel. To właśnie tutaj, u stóp zjawiskowego zamku górującego nad miasteczkiem, znajduje się także muzeum wina. Z perspektywy czasu muszę jednak przyznać, że okazało się ono dość przeciętne i zdecydowanie mniej poruszające niż sama architektura miejsca.

Nasz apartament — z imponującym tarasem na dachu i panoramicznym widokiem na cały Peñafiel oraz zamek — był doskonałym punktem obserwacyjnym. Zdjęcia mówią same za siebie: surowa Kastylia w pełnej monumentalności. Sam zamek w Peñafiel jest jednym z najlepiej zachowanych średniowiecznych zamków obronnych w Kastylii. Strzelista, wręcz andaluzyjska w formie bryła przypomina długi, kamienny okręt unoszący się nad morzem winnic. Zbudowany w XIII wieku, kontrolował strategiczny odcinek granicy między Kastylią a Al-Andalus — i do dziś dominuje nad krajobrazem w sposób niemal symboliczny

Bodegas Protos, założona w 1927 roku, była pierwszą oficjalnie zarejestrowaną winnicą w Ribera del Duero — co symbolicznie potwierdza już sama nazwa (z greckiego protos — „pierwszy”). To właśnie wokół nich i kilku okolicznych pionierów powstała w latach 80. oficjalna apelacja DO Ribera del Duero, która dziś należy do najbardziej prestiżowych w Hiszpanii.

W przeciwieństwie do butikowych projektów takich jak Aalto czy Pingus, Protos od początku miało charakter kolektywny, tworzony przez grupę lokalnych winiarzy, a następnie konsekwentnie rozwijany w kierunku produkcji na dużą skalę. Dzisiaj to jedna z największych i najbardziej rozpoznawalnych marek Ribery, obecna na ponad 100 rynkach świata.

Produkcja przekracza 4–5 milionów butelek rocznie, obejmując pełną hierarchię win:

  • Crianza, Reserva i Gran Reserva (100% tempranillo / tinta fino) — klasyczny rdzeń
  • Roble i Joven — segment bardziej dostępny komercyjnie
  • Protos Verdejo (DO Rueda) — ekspansja poza Ribera, białe wino o czystym, świeżym profilu
  • Finca El Grajo Viejo — limitowana, selekcyjna interpretacja terroir, pokazująca ambicję jakościową marki

Architektura również symbolizuje ambicję marki: współczesna siedziba zaprojektowana przez Normana Fostera elegancko dialoguje z labiryntem historycznych tuneli o długości ponad 2 km, wykutych bezpośrednio pod zamkiem w Peñafiel. 

Ta hybryda nowoczesności i tradycji dobrze oddaje tożsamość Protos — komercyjnego giganta z autentycznym historycznym rodowodem.

Bodegas Protos to dziś już winiarska potęga — produkcja na skalę przemysłową — ale historia tej winnicy pozostaje fascynująca. Program zwiedzania zdecydowanie wart jest polecenia, przede wszystkim dlatego, że prowadzi przez ponad 2 kilometry podziemnych tuneli wykutych w skale wzgórza, na którym stoi zamek. To robi ogromne wrażenie.

Pago de Carraovejas (1987)

Od momentu, kiedy w roku 2011 spróbowałem Pago de Carraovejas Reserva w restauracji Vinoteca Cervantes w Santiago de Compostela — tuż po ukończeniu pielgrzymki francuską Drogą Camino de Santiago — wino to należy do moich absolutnych ulubionych. Jego emocjonalna siła i pamięć były na tyle głębokie, że bliskość tej winnicy stała się jednym z kluczowych kryteriów wyboru miejsca pobytu podczas planowania podróży po regionie Ribera del Duero.

Wizyta w Pago de Carraovejas spełniła moje oczekiwania w pełni — od pierwszego kontaktu z majestatyczną architekturą winnicy, po samo doświadczenie degustacji na miejscu, z panoramicznym widokiem na tarasowe winnice rozciągające się po wzgórzach Ribery. To jedno z tych miejsc, w których wino, krajobraz i architektura tworzą spójne, niemal teatralnie wyreżyserowane doświadczenie.

Historia
Bodega Pago de Carraovejas została założona w 1987 roku przez José Maríę Ruiza, znanego restauratora z Segovii, zwycięzcę prestiżowego konkursu sommelierów w Paryżu (1982). Jego marzeniem było stworzenie wina, które idealnie komponowałoby się z lokalnym specjałem kulinarnym – cochinillo asado (pieczone prosię). Aby to osiągnąć, zaprosił do współpracy młodego enologa Tomása Postigo, który wprowadził w winiarni pionierskie rozwiązania: nowoczesną kontrolę fermentacji, precyzyjną selekcję gron oraz eksperymenty z różnymi rodzajami dębu – hiszpańskim, francuskim i amerykańskim.

W latach 90. i 2000. Carraovejas stało się jednym z najbardziej pożądanych win w Hiszpanii, budując reputację nowoczesnej Ribery. Bodega intensywnie inwestowała w rozwój własnych winnic, nowoczesnych piwnic oraz enoturystyki. Symbolem tego ostatniego stała się restauracja Ambivium, nagrodzona gwiazdką Michelin, oferująca unikatowe doświadczenie łączenia win Carraovejas z kuchnią fine dining.

W 2020 flagowa etykieta Pago de Carraovejas zdobyła tytuł Best in Show w Decanter World Wine Awards (2022), potwierdzając status bodegi jako producenta klasy światowej.

Siedziba i adres
Carretera de Peñafiel s/n, 47300 Peñafiel (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Ponad 160 hektarów własnych parcel, położonych na wysokości 450–900 m n.p.m. na wapienno-gliniastych i kredowych stokach wokół Peñafiel.

Skład win (odmiany)
Tempranillo (Tinto Fino, ok. 85%), Cabernet Sauvignon, Merlot.

Styl i filozofia
Nowoczesne, pełne, aksamitne wina, charakteryzujące się soczystą owocowością, elegancką strukturą i znakomitą integracją z beczką. Filozofia Carraovejas to połączenie tradycji Ribery z innowacyjnym podejściem enologicznym, zawsze w ścisłej relacji z gastronomią.

Najlepsze wina
Pago de Carraovejas Crianza – kultowe wino w Hiszpanii, wyprzedaje się w kilka tygodni, trudno dostępne w handlu detalicznym.
Cuesta de las Liebres – potężne wino z pojedynczej parceli, o wyjątkowym potencjale starzenia.
El Anejón – selekcja z unikalnego terroir, wino o eleganckim, wyrafinowanym charakterze.

Produkcja
Około 1 miliona butelek rocznie. Zdecydowana większość trafia na rynek hiszpański, gdzie wina osiągają status „kultowych” i wyprzedają się błyskawicznie.

Enoturystyka
Carraovejas to jeden z najbardziej rozwiniętych ośrodków enoturystycznych w Hiszpanii. Oferta obejmuje zwiedzanie winnic i piwnic, degustacje tematyczne, warsztaty enologiczne oraz pełne doświadczenia łączące wino i kuchnię.

Restauracja / wine bar
Ambivium — restauracja wyróżniona gwiazdką Michelin — specjalizuje się w fine diningu opartym na autorskich pairingach win Pago de Carraovejas oraz selekcji ikon światowego winiarstwa. 

Ciekawostki
Pago de Carraovejas narodziło się z marzenia restauratora o stworzeniu wina idealnie pasującego do jednego konkretnego dania — kastylijskiego prosięcia pieczonego w piecu opalanym drewnem. To czyni z tej winnicy jeden z najbardziej fascynujących przykładów synergii między gastronomią a enologią — nie w teorii, lecz w praktyce, od samego aktu założycielskiego.
Wiele roczników Pago de Carraovejas znika z rynku w ciągu kilku tygodni od premiery, czyniąc je jednymi z najbardziej poszukiwanych win w kraju.

INNE NAJWAŻNIEJSZE WINNICE RIBERA DEL DUERO 

Vega Sicilia (1864)

Historia:
W 1864 r. Eloy Lecanda y Chaves zakłada posiadłość w Valbuena de Duero, przywożąc z Bordeaux sadzonki Caberneta Sauvignon, Merlota i Malbeka, które szczepi obok lokalnego Tinto Fino (Tempranillo). Na przełomie XIX/XX w. powstaje charakterystyczny styl długiego dojrzewania, którego najlepszym przykładem stało się wino później znane jako Único.
Po latach zmian właścicielskich, w 1982 r. winnicę przejmuje rodzina Álvarez, inwestując w winnice, infrastrukturę i rygor selekcji. Pod jej rządami powstają projekty siostrzane: Alión (Ribera), Pintia (Toro) oraz joint-venture Macán (Rioja, z Rothschildami). Vega Sicilia utrzymuje model „tylko wielkie roczniki” – wina wypuszczane są po 10–15 latach dojrzewania, co nadaje im status najbardziej kolekcjonerskich hiszpańskich win. Legendarne roczniki 1962 i 1970 cementują pozycję „flagowego wina” Hiszpanii.

Kamienie milowe

• 1864 – założenie bodegi
• lata 1920–1960 – rozwój stylu wina o bardzo długim starzeniu w drewnie i w butelce
• 1982 – przejęcie przez rodzinę Álvarez i początek nowoczesnej ery zarządzania
• lata 1990. – ekspansja portfela (powstanie Alión)
• lata 2000. – uruchomienie kolejnych projektów strategicznych: Pintia (Toro) i Macán (Rioja, we współpracy z Rothschild)
• lata 2010–2020. – umocnienie pozycji jako globalnej ikony wina kolekcjonerskiego oraz rozwój ekskluzyjnego enoturystyki high-end (w tym Unico Reserva Especial jako manifest cywilizacji starzenia)

Dziś Vega Sicilia zajmuje w hiszpańskim winiarstwie pozycję porównywalną do roli Château Lafite w Bordeaux — nie tylko jako producenta wielkich win, lecz jako kulturowego punktu odniesienia dla całego świata wina.

Siedziba i adres:
Carretera Nacional N-122, km 332, 47359 Valbuena de Duero (Valladolid), 

Powierzchnia winnic:
Ok. 210 ha wzdłuż rzeki Duero; dominują stare krzewy Tempranillo z domieszkami odmian bordoskich.

Skład win:
Tempranillo (ok. 80%), Cabernet Sauvignon, Merlot, Malbec (proporcje zależne od rocznika).

Styl i filozofia:
Tradycja i perfekcja. Wina dojrzewają ekstremalnie długo (Único >10 lat, czasem >15), łącząc moc i strukturę Tempranillo z elegancją i długowiecznością odmian bordoskich. Kluczowa jest rygorystyczna selekcja owoców i cierpliwość.

Najlepsze wina:

  • Único – flagowe wino Hiszpanii, dojrzewa minimum 10 lat (często 12–15), kultowe na całym świecie.
  • Valbuena 5º – młodszy brat Único, dojrzewa 5 lat (często 3 w beczce i 2 w butelce).
  • Alión – nowoczesny projekt w całości oparty na Tempranillo, z bardziej przystępną strukturą.
  • Pintia – potężne, mineralne wina z Toro (DO Toro), ekspresja innego terroir w ramach grupy.

Produkcja:
300–400 tys. butelek rocznie, z czego Único to ok. 100 tys.

Enoturystyka:
Zamknięta dla masowej turystyki; wizyty wyłącznie dla partnerów, importerów i 

Ciekawostki:
• Vega Sicilia była wzorem dla całej Ribery. Przez 30 lat enologiem był Mariano García, późniejszy twórca Mauro, Aalto i Garmón.
• Único osiąga ceny od kilkuset do kilku tysięcy euro; roczniki 1962 i 1970 to dziś legendy.
• Grupa współpracuje z Rothschildami przy projekcie Macán w Rioja.
• Único Reserva Especial to unikalne kupażowanie kilku roczników – tradycja kontynuowana do dziś.


Dominio de Pingus (1995)

Historia
Dominio de Pingus zostało założone w 1995 roku przez Petera Sissecka, duńskiego enologa, który wcześniej zdobywał doświadczenie w Hacienda Monasterio. Zafascynowany potencjałem starych krzewów Tempranillo w prowincji Burgos, zdecydował się stworzyć mikroskopijny projekt, w pełni skupiony na jakości, a nie ilości. Już debiutancki rocznik zdobył 96 punktów w ocenie Roberta Parkera, co uczyniło Pingus jednym z najbardziej kultowych win świata – stawianym obok Pétrusa i Romanée-Conti.

W kolejnych latach Sisseck rozszerzył działalność, tworząc Flor de Pingus – bardziej dostępne wino w większych wolumenach, oraz PSI – projekt społeczny, którego celem jest ratowanie starych winnic Tempranillo i wspieranie lokalnych viticultores w całej Riberze. Od początku lat 2000. cała produkcja w Dominio de Pingus prowadzona jest zgodnie z zasadami biodynamiki, a filozofia Sissecka opiera się na minimalnej interwencji, szacunku dla terroir i maksymalnej czystości owocu.

Siedziba i adres
Quintanilla de Onésimo (Valladolid), Castilla y León, Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 30 hektarów własnych, uzupełnianych kontraktami na stare krzewy Tempranillo; łącznie około 70 ha.

Skład win
100% Tempranillo (stare krzewy w wieku od 30 do 80 lat).

Styl i filozofia
Pingus to kwintesencja minimalizmu i perfekcji. Wina są produkowane biodynamicznie, bez filtracji, w bardzo niskich wydajnościach. Charakteryzują się niezwykłą czystością, koncentracją i elegancją, a przy tym zachowują wierność terroir.

Najlepsze wina
Pingus – wino kultowe, powstające w ilości 6–7 tysięcy butelek rocznie, osiągające ceny od 800 do 5000 euro.
Flor de Pingus – bardziej dostępne, produkowane w wolumenie 100–150 tysięcy butelek rocznie.
PSI – duży projekt społeczny i winiarski, którego produkcja sięga około 300 tysięcy butelek rocznie.

Produkcja
Łącznie około 450 tysięcy butelek rocznie, z czego Pingus stanowi zaledwie 1–2 procent.

Enoturystyka
Bodega nie prowadzi regularnych wizyt enoturystycznych. Zwiedzanie i degustacje

Ciekawostki
Pingus było pierwszym hiszpańskim winem, które już od debiutu weszło do światowej elity. Wiele roczników zdobywało maksymalne 100 punktów u Roberta Parkera i Jamesa Sucklinga. Projekt PSI uznawany jest za jedno z najważniejszych przedsięwzięć winiarskich ostatnich dekad w Hiszpanii, ponieważ chroni setki hektarów starych krzewów Tempranillo, które mogłyby zostać wykarczowane.



Bodegas Tomás Postigo (2008)

Historia
Po dwóch dekadach tworzenia stylu Pago de Carraovejas, Tomás Postigo, jeden z najbardziej szanowanych enologów Ribery, zdecydował się na własny projekt. W 2008 roku w Peñafiel założył bodedę firmowaną własnym nazwiskiem. Od samego początku oparł się na zasadach zrównoważonej uprawy i rolnictwa ekologicznego, podkreślając wagę przejrzystości owocu i elegancji. Postigo wprowadził także rzadkość w Riberze – białe wina na bazie Albillo i Verdejo, które od razu zyskały uznanie jako wyjątkowe i innowacyjne.

Już pierwsze roczniki trafiły na listy win najlepszych restauracji, a Crianza i Reserva szybko ugruntowały reputację bodegi jako miejsca „precyzyjnego rzemiosła”. Filozofia Tomása Postigo polega na selekcji na poziomie każdej jagody i starannym wykorzystaniu beczki francuskiej, co daje wina o klarownej strukturze i elegancji.

Kamienie milowe

• 2008 – rozpoczęcie autorskiego projektu w Peñafiel
• lata 2010. – konsolidacja pozycji na rynku hiszpańskim i wejście na rynki międzynarodowe
• lata 2020. – rozwój linii białych win klasy premium (Albillo / Verdejo), unikalnych w kontekście Ribera del Duero

Siedziba i adres
Carretera de Pesquera 10, 47300 Peñafiel (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 30 ha własnych oraz współpraca z plantatorami z wysokich parcel w okolicach Peñafiel i górnych partii Ribery.

Skład win (odmiany)
Czerwone: Tempranillo z domieszkami Cabernet Sauvignon, Merlot i Malbec.
Białe: Albillo i Verdejo.

Styl i filozofia
Zrównoważona uprawa, selekcja winogron aż do poziomu pojedynczej jagody, klarowność owocu i elegancja w winifikacji. Dominują beczki z francuskiego dębu, które nadają winom subtelną strukturę i złożoność, bez maskowania charakteru terroir.

Najlepsze wina
Tomás Postigo Crianza – eleganckie i harmonijne, wyznacza styl bodedy.
Tomás Postigo Reserva – poważniejsze, bardziej złożone, o długim potencjale starzenia.
Tomás Postigo Blanco – jedna z nielicznych etykiet białych premium w Riberze, łącząca świeżość Verdejo z elegancją Albillo.

Produkcja
Około 200 tysięcy butelek rocznie, z czego znacząca część trafia na eksport.

Enoturystyka (wizyty)
Dostępne po wcześniejszej rezerwacji. Bodega oferuje komentowane degustacje i zwiedzanie w kameralnym formacie.

Restauracja / wine bar
Brak restauracji, ale działa elegancka sala degustacyjna.

Ciekawostki
Jedna z nielicznych bodeg w Ribera del Duero produkujących białe wino premium.
Szeroki eksport – ponad 40 krajów.
Tomás Postigo uznawany jest za jednego z pionierów nowoczesnej Ribery, a jego autorska bodega jest uważana za ukoronowanie jego kariery.


Bodegas Mauro (1980)

Historia
Bodegas Mauro to pierwszy autorski projekt Mariano Garcíi po jego odejściu z Vega Sicilia, gdzie przez trzy dekady odpowiadał za legendarny Único. W 1980 roku García założył winiarnię w Tudela de Duero. Choć leży ona w sercu Ribery, Mauro formalnie nie należy do apelacji DO Ribera del Duero, lecz funkcjonuje jako Vino de la Tierra de Castilla y León. Ten status dawał Garcíi większą swobodę w eksperymentowaniu – zarówno z kupażami (Tempranillo + Cabernet Sauvignon, Syrah, Merlot), jak i z typami beczek.

Od lat 80. Mauro szybko zdobyło reputację „wina gastronomii Madrytu”, obecnego w najlepszych restauracjach stolicy. W 2000 roku na scenie pojawił się Terreus, uznany przez krytyków i kolekcjonerów za jedną z ikon hiszpańskiego winiarstwa.

Kamienie milowe

• 1980 – rozpoczęcie projektu Mauro
• lata 1990. – wina Mauro zdobywają silną pozycję w najlepszych restauracjach Madrytu
• lata 2000. – Terreus zostaje uznany za jedno z najbardziej kultowych win hiszpańskiego winiarstwa

Siedziba i adres
Calle Real 2, 47320 Tudela de Duero (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 70 ha własnych winnic, położonych na wapienno-gliniastych i żwirowych glebach.

Skład win (odmiany)
Tempranillo (80–90%) z dodatkiem Cabernet Sauvignon, Syrah i Merlot.

Styl i filozofia
Mauro to harmonia klasyki i nowoczesności – wina mają moc i strukturę Ribery, ale równowagę i finezję Burgundii. Dojrzewają w beczkach francuskich i amerykańskich, co nadaje im złożoności, elegancji i długowieczności.

Najlepsze wina
Mauro – coroczny blend, klasyczna etykieta domu.
Mauro Vendimia Seleccionada – powstaje tylko w wyjątkowych rocznikach.
Terreus – najważniejsze wino, jedna z ikon Hiszpanii, często oceniane na 95–97 pkt.

Produkcja
Około 300–400 tysięcy butelek rocznie.

Enoturystyka
Wizyty wyłącznie po wcześniejszej rezerwacji. Mają charakter kameralny i butikowy.

Restauracja / wine bar
Bodega nie prowadzi własnej restauracji ani wine baru.

Ciekawostki
Mauro od lat jest żelaznym punktem w kartach sommelierskich najlepszych restauracji Madrytu.
To tutaj Mariano García stworzył fundament dla późniejszych projektów – Aalto i Garmón.
Terreus bywa nazywany „drugą legendą Ribery”, mimo że formalnie Mauro pozostaje poza apelacją DO.


Garmón Continental (2014)

Historia
Po sukcesie Mauro (poza DO Ribera) i San Román (Toro), rodzina García – Mariano wraz z synami Eduardo i Alberto – założyła w 2014 roku  Garmón Continental. Projekt od początku miał być hołdem dla czystej Ribery, opartym na starych krzewach z Burgos, Valladolid i Soria. Pierwsze roczniki Garmón od razu zdobyły 95–97 punktów u najważniejszych krytyków, zapewniając winu szybki status kolekcjonerski.

Kamienie milowe
2014 – start projektu.
2015–2017 – pierwsze roczniki zdobywają międzynarodowy rozgłos.
2020s – Garmón uznany za „mini-ikonę” Ribery.

Siedziba i adres
Quintanilla de Onésimo (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 30 ha starych krzewów (30–100 lat) w Burgos, Valladolid i Sorii.

Skład win (odmiany)
100% Tempranillo.

Styl i filozofia
Garmón to synonim precyzji i czystości Ribery. Stawia na niską wydajność, ekstremalną selekcję gron i dojrzewanie w nowych beczkach francuskich przez około 18 miesięcy. Wina są skoncentrowane, energetyczne, a przy tym eleganckie.

Najlepsze wina
Garmón – jedyna etykieta, produkowana w ograniczonym wolumenie.

Produkcja
Szacunkowo 80–100 tysięcy butelek rocznie.

Enoturystyka
Dostępna wyłącznie po wcześniejszej rezerwacji, w formie kameralnych wizyt i degustacji.

Restauracja / wine bar
Brak.

Ciekawostki
Pierwsze roczniki Garmón natychmiast osiągnęły status kultowych i kolekcjonerskich.
Bodega uchodzi za najbardziej „czystą” ekspresję filozofii Mariano Garcíi w Riberze.
Wina plasują się regularnie w rankingach 95–97 pkt, mimo niewielkiej produkcji i krótkiej historii.


Arzuaga Navarro (1990)

Historia
Bodega Arzuaga Navarro powstała w 1990 roku z inicjatywy rodziny Arzuaga. Zlokalizowana w Quintanilla de Onésimo, przy słynnej trasie N-122 – w sercu tzw. „Złotej Mili” Ribery – od początku wyróżniała się unikatowym podejściem do enoturystyki. Obok winiarni stworzono hotel, spa i restaurację, co uczyniło z Arzuagi jedną z pierwszych posiadłości w regionie łączących winiarstwo z luksusową gościnnością. Wina od samego początku budowano w stylu dojrzałym, pełnym i wyraźnie gastronomicznym – z Tempranillo jako bazą, uzupełnianym Cabernet Sauvignon i Merlotem.

Linia La Planta stała się rozpoznawalną „bramą” do marki, popularną w szerokiej dystrybucji, podczas gdy Reserva i Gran Reserva zapewniły bodedze renomę na rynkach eksportowych i w świecie gastronomii. W kolejnych dekadach kompleks Arzuaga Navarro rozwinął się w jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc enoturystycznych w całej Hiszpanii, a restauracja Ambivium zdobyła gwiazdkę Michelin.

Kamienie milowe
1990 – powstanie Bodega Arzuaga Navarro.
Lata 2000. — dynamiczny rozwój kompleksu enoturystycznego: powstaje hotel, spa oraz autorska restauracja, tworząc spójne doświadczenie „wine destination”.
Lata 2010. — wyróżnienia kulinarne i rosnąca rozpoznawalność na arenie międzynarodowej umacniają pozycję jako jednego z najważniejszych producentów regionu.

Siedziba i adres
Carretera N-122, km 325, 47350 Quintanilla de Onésimo (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 150 hektarów własnych parcel.

Skład win (odmiany)
Tempranillo, z domieszką Cabernet Sauvignon i Merlot.

Styl i filozofia
Dojrzałe, pełne, „pluszowe” wina, często z mocnym akcentem dębu. Styl wyraźnie gastronomiczny, tworzony z myślą o restauracjach i konsumentach ceniących wina intensywne, ale jednocześnie gładkie i dostępne.

Najlepsze wina

Arzuaga Crianza – produkt flagowy

Arzuaga Reserva Especial.
Arzuaga Gran Reserva.
La Planta – młodsza, bardziej przystępna linia, popularna wśród szerokiej publiczności.

Produkcja
Szacunkowo około 500 tysięcy butelek rocznie.

Enoturystyka
Rozbudowana oferta obejmująca zwiedzanie winnic, piwnic, degustacje tematyczne, spa oraz warsztaty.

Restauracja / wine bar
Restauracja fine dining (Ambivium, ★ Michelin), wine bar oraz hotel ****.

Ciekawostki
Jedna z najczęściej odwiedzanych bodeg w całym DO Ribera del Duero.
Połączenie winiarstwa, gastronomii i luksusowego hotelarstwa uczyniło z Arzuagi pioniera enoturystyki w regionie.


Valduero (1984)

Historia
Valduero powstało w 1984 roku w Gumiel de Mercado (Burgos) i od początku było wyjątkowe – jako jedna z pierwszych bodeg w regionie prowadzonych przez kobiety. Siostry García Viadero postawiły na ambitny projekt, który miał dowieść, że Ribera może tworzyć wina o długowieczności porównywalnej z Bordeaux. Kluczową decyzją było radykalne wydłużenie okresów starzenia win, znacznie powyżej wymogów apelacji.

W kolejnych dekadach bodega rozwinęła imponującą sieć podziemnych piwnic, sięgających nawet 40 metrów w głąb ziemi, gdzie wina dojrzewają przez dziesięciolecia w idealnych warunkach. Najbardziej spektakularnym efektem tej filozofii stało się Valduero 12 Años Gran Reserva – faktycznie starzone nawet przez 23 lata w piwnicach. Dzięki tak unikalnemu podejściu Valduero zdobyło status „kultowej” marki kolekcjonerskiej, cenionej na całym świecie.

Kamienie milowe

• 1984 – założenie bodegi Valduero
• lata 1990. – rozbudowa imponujących podziemnych piwnic, wydrążonych w naturalnym zboczu wapiennym
• lata 2000. – międzynarodowy przełom i uznanie dla Valduero 12 Años Gran Reserva, które stało się jedną z ikon apelacji

Siedziba i adres
Ctra. Aranda-Burgos, km 274, 09443 Gumiel de Mercado (Burgos), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 200 hektarów.

Skład win (odmiany)
100% Tempranillo (Tinto Fino) w najważniejszych etykietach.

Styl i filozofia
Ekstremalnie długie starzenie, często ponad 20 lat. Wina Valduero to połączenie klasycznej struktury i powagi Ribery z cierpliwością i dyscypliną. Każda butelka jest efektem ręcznej pracy i rygorystycznej selekcji.

Najlepsze wina
Valduero 12 Años Gran Reserva – starzone faktycznie ponad 20 lat, jedno z najdłużej dojrzewających win Hiszpanii.
Valduero Reserva.
Valduero Crianza.

Produkcja
Około 200 tysięcy butelek rocznie.

Enoturystyka
Dostępna po rezerwacji. Największą atrakcją są spektakularne podziemne piwnice, położone nawet 40 metrów pod ziemią.

Restauracja / wine bar
Brak własnej restauracji, ale dostępna jest elegancka sala degustacyjna.

Ciekawostki
Valduero 12 Años Gran Reserva regularnie pojawia się w rankingach najlepszych win kolekcjonerskich na świecie.
Cała praca przy topowych etykietach wykonywana jest manualnie.
Siostry García Viadero to pionierki kobiecego przywództwa w hiszpańskim winiarstwie.


Matarromera (1988)

Historia
Matarromera powstała w 1988 roku z inicjatywy Carlosa Moro, jednego z najbardziej przedsiębiorczych winiarzy regionu. Moro od początku zakładał, że Ribera del Duero nie powinna być wyłącznie domeną butikowych projektów, ale może również tworzyć wina premium w dużej skali. Jego wizja opierała się na mariażu tradycji z nowoczesnością: z jednej strony szacunek dla Tempranillo i terroir Valbuena–Pesquera, z drugiej – inwestycje w technologie, takie jak mikro-oksydacja, selekcja optyczna czy kontrola precyzyjnej fermentacji.

Matarromera stała się filarem większej Grupy Bodegas Familiares Matarromera, w skład której weszły m.in. Emina (Rueda), Cyan (Toro), Valdelosfrailes (Cigales). Tak powstała sieć obejmująca różne apelacje Kastylii i Leónu, pokazująca siłę dywersyfikacji.

Już w latach 90. wina Matarromera Reserva zdobywały nagrody na konkursach międzynarodowych, a Matarromera Prestigio ugruntowała reputację producenta jako jednej z najbardziej technologicznie zaawansowanych, a zarazem konsekwentnie jakościowych bodeg w Hiszpanii.

Dziś Matarromera jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych ambasadorów Ribery na świecie, obecnym w ponad 60 krajach.

Siedziba i adres
Carretera Nacional N-122, Valbuena de Duero (Valladolid), Hiszpania.

Powierzchnia winnic
Około 110 hektarów (głównie w rejonie Valbuena i Pesquera).

Skład win (odmiany)
Przede wszystkim Tempranillo (Tinto Fino), uzupełniane niewielkimi udziałami Cabernet Sauvignon.

Styl i filozofia
Matarromera reprezentuje styl nowoczesnej Ribery: mocno owocowe, elegancko zbudowane wina z doskonale zintegrowanym dębem, powstające dzięki połączeniu klasycznej struktury z technologicznymi innowacjami. Bodega dąży do powtarzalności jakości i rozpoznawalnego „house-style’u” – niezależnie od wielkości produkcji.

Najlepsze wina
Matarromera Reserva – sztandarowa etykieta, łącząca klasykę i nowoczesność.
Matarromera Prestigio – topowe wino, powstające tylko w najlepszych rocznikach, przykład ambitnej Ribery w wydaniu high-tech.

Produkcja
Około 1 milion butelek rocznie, co czyni Matarromerę jednym z największych producentów w DO Ribera del Duero, przy zachowaniu reputacji premium.

Enoturystyka
Nowoczesne centrum odwiedzin z bogatą ofertą degustacji i programów edukacyjnych. Bodega uchodzi za jedną z najbardziej przyjaznych dla turystów w regionie.

Restauracja / wine bar
Na terenie bodegi działa restauracja i wine bar będące częścią kompleksu grupy.

Kamienie milowe

• 1988 – założenie bodegi przez Carlosa Moro
• lata 1990. – rozwój grupy i pierwsze sukcesy eksportowe
• lata 2000. – intensywne inwestycje technologiczne: wdrożenie mikrooksydacji i selekcji optycznej gron
• lata 2010. – umocnienie pozycji na rynkach międzynarodowych, poszerzenie portfolio i ekspansja marek córki
• lata 2020. – status jednego z filarów wizerunku Ribery del Duero jako regionu innowacyjnego i nowoczesnego

Ciekawostki
Matarromera jest jedną z najbardziej technologicznych bodeg w Hiszpanii, pionierem nowoczesnych metod winifikacji w regionie.
Marka obecna w ponad 60 krajach, często w kartach win prestiżowych hoteli i restauracji.
Carlos Moro to również założyciel fundacji promującej badania nad zrównoważonym rolnictwem i innowacjami w winiarstwie.

Hacienda Monasterio (1990)

Historia:
Powstaje na dawnych ziemiach klasztornych między Pesquera a Valbuena de Duero. Młody Peter Sisseck wprowadza tu filozofię organiczno-biodynamiczną i francuskie spojrzenie na kupaż (Tempranillo + Cabernet/Merlot/Malbec). Monasterio szybko zasłynęło finezją i mineralnością — jako intelektualna przeciwwaga dla „mięśni” Pesquery. Dla Sissecka to laboratorium, z którego wyrasta później Pingus. Do dziś bodega słynie z Reserva Especial o wybitnej równowadze i długowieczności.

Kamienie milowe:
• 1990 — założenie winnicy
• lata 1990. — era Dominika Sissecka, czas narodzin wizji terroir w stylu „Grand Vin Ribera”
• lata 2000. — konsolidacja stylu opartego na biodynamice i absolutnej selekcji parcel

Ribera del Duero – Denominación de Origen. Historia winiarstwa i regionu Ribera del Duero

Historia winiarstwa w Ribera del Duero jest długa, wielowątkowa i głęboko zakorzeniona w kulturze regionu, choć sama apelacja ma stosunkowo młody rodowód.

Antyk i czasy rzymskie

Korzenie upraw winorośli sięgają okresu rzymskiego. To właśnie legioniści i osadnicy wprowadzili na tych terenach regularne winnice, wykorzystując sprzyjające warunki geograficzne: wapienne gleby, chłodne noce i duże amplitudy temperatur. Najważniejszym świadectwem starożytnych tradycji jest słynna mozaika z Baños de Valdearados (IV w. n.e.) przedstawiająca Bachusa, boga wina. Wskazuje ona nie tylko na obecność winorośli, lecz także na znaczenie wina w życiu religijnym i codziennym mieszkańców doliny rzeki Duero.

Średniowiecze – klasztory i szlaki handlowe

Po upadku Imperium Rzymskiego tradycje winiarskie podtrzymywali zakonnicy cysterscy i benedyktyni, którzy od XII wieku sprowadzali ze sobą wiedzę i techniki z Burgundii. Wokół klasztorów powstawały pierwsze zorganizowane winnice regionu, a wino służyło zarówno celom liturgicznym, jak i handlowym. W miastach takich jak Aranda de Duero rozwijały się piwnice i podziemne korytarze do przechowywania trunków, które istnieją do dziś. Wino z Ribery stawało się towarem poszukiwanym, szczególnie na kastylijskich dworach królewskich i szlacheckich.

Renesans i czasy nowożytne – stabilizacja lokalna

Przez kolejne stulecia Ribera del Duero pozostawała regionem o znaczeniu głównie lokalnym. Wino było ważnym elementem codziennego życia mieszkańców, lecz brakowało mu prestiżu w skali międzynarodowej. Zmiany polityczne i wojny, w tym konflikty dynastyczne i późniejsze wojny napoleońskie, ograniczały rozwój winiarstwa, które jednak nigdy całkowicie nie zanikło.

XIX wiek – narodziny nowoczesności

Przełomem było powstanie w 1864 roku legendarnej posiadłości Vega Sicilia. Jej właściciele – inspirowani francuskimi praktykami – sprowadzili szczepy Cabernet Sauvignon, Merlot i Malbec, wprowadzając nową jakość i dłuższe dojrzewanie w beczkach dębowych. To dzięki Vega Sicilia Ribera del Duero zaczęła być porównywana z Bordeaux, a jej wina zdobywały uznanie na międzynarodowych wystawach.

XX wiek – od kryzysów do nowej fali

XX stulecie przyniosło zarówno trudności, jak i dynamiczny rozwój. Wojna domowa w Hiszpanii i późniejszy okres dyktatury Franco zahamowały eksport oraz innowacje, a region na pewien czas pogrążył się w stagnacji. Przełom nastąpił dopiero w latach 70. W 1972 roku Alejandro Fernández założył Bodegas Pesquera, winiarnię, która udowodniła, że Tempranillo – lokalnie znane jako Tinto Fino – może tworzyć wina światowej klasy. Jego butelki szybko zdobyły uznanie Roberta Parkera i otworzyły Ribera del Duero drzwi do globalnych rynków.

W 1982 roku powołano do życia apelację Denominación de Origen Ribera del Duero (DO), początkowo obejmującą 14 bodeg. Ten krok stanowił fundament współczesnego sukcesu regionu.

XXI wiek – status kultowy

Dziś Ribera del Duero jest jedną z najbardziej prestiżowych apelacji Hiszpanii i świata. Obejmuje ponad 300 bodeg, od małych, rodzinnych winnic po międzynarodowe marki. Jej wina regularnie zdobywają najwyższe noty w przewodnikach Wine SpectatorDecanter czy Robert Parker’s Wine Advocate. Współczesne Ribera to synteza tradycji i nowoczesności: szacunek dla Tinto Fino i terroir łączy się z innowacyjnymi technologiami winiarskimi, które pozwalają tworzyć trunki o niezwykłej koncentracji, strukturze i potencjale starzenia.


Hiszpania – winnice wg powierzchni (CCAA), produkcja i wartość eksportu według regionów (wspólnoty autonomiczne)

#Wspólnota autonomicznaPowierzchnia winnic (ha) – 31.07.2024Produkcja wina 2023/24 (hl)Wartość eksportu wina 2023 (€)
1Castilla-La Mancha434 53714 346 473886 800 000
2Castilla y León84 7742 331 515227 900 000
3Extremadura74 7582 389 86687 600 000
4Katalonia56 0302 157 872633 800 000
5Walencja 55 3131 270 401327 800 000
6La Rioja (DOCa)47 0321 904 925301 600 000
7Aragonia35 132802 72295 400 000
8Galicja33 604553 514n/d
9Andaluzja22 065648 754102 000 000
10Murcja20 104459 785215 300 000
11Nawarra16 016592 36395 300 000
12Kraj Basków 14 651727 698226 500 000
13Wyspy Kanaryjskie8 55960 393n/d
14Madryt7 76861 24972 400 000
15Baleary3 09470 406n/d
16Asturia1354 072n/d
17Kantabria1231 602n/d

Uwaga: tabela jest posortowana malejąco wg powierzchni. „n/d” = brak jednoznacznych, oficjalnych danych wartości eksportu w publicznie dostępnych raportach zbiorczych.

Najbardziej znane apelacje porównanie 

 Ribera del Duero: Położenie i obszary uprawy winorośli

Ribera del Duero leży w regionie Kastylia i León, wzdłuż górnego biegu rzeki Duero, na rozciągającym się około 115 km długości i 35 km szerokości pasie terenu. Apelacja obejmuje cztery prowincje: Burgos, Valladolid, Soria i Segovia, a jej centralnym ośrodkiem jest miasto Aranda de Duero – historyczna stolica regionu winiarskiego.

  • Powierzchnia winnic: 23–24 tys. ha
  • Liczba winiarzy: ponad 8 tys.
  • Liczba bodeg: ok. 300
  • Wysokość winnic: 750–1000 m n.p.m.

Takie położenie sprawia, że Ribera del Duero jest jednym z najwyżej usytuowanych regionów winiarskich Europy, co w istotny sposób kształtuje charakter produkowanych tu win.


Klimat i warunki uprawy

Ribera del Duero charakteryzuje się ostrym klimatem kontynentalnym z subtelnymi wpływami śródziemnomorskimi. Ekstremalne warunki pogodowe są zarówno wyzwaniem, jak i źródłem wyjątkowości tutejszych win.

  • Lata: gorące i suche, z temperaturami sięgającymi 35–40°C
  • Noce: chłodne, z dużą amplitudą dobową (nawet 20°C różnicy)
  • Zimy: długie, ostre, często z przymrozkami
  • Opady: umiarkowane, 400–600 mm rocznie
  • Nasłonecznienie: ok. 2400 godzin rocznie

Połączenie intensywnego słońca, chłodnych nocy i ograniczonych opadów sprawia, że winogrona dojrzewają wolno, koncentrując w sobie cukry, aromaty i taniny. Dzięki temu wina z Ribery cechują się głębokim kolorem, intensywnym bukietem i dużym potencjałem starzenia.


Gleby

Ribera del Duero wyróżnia się dużą mozaiką gleb, które dodatkowo wzmacniają różnorodność stylów win:

  • wapienne i marglowe – nadają winom elegancję, mineralność i finezję,
  • gliniaste – odpowiadają za moc, strukturę i wyraźną taniczność,
  • piaszczyste i żwirowe – wnoszą lekkość, świeżość i owocowy charakter.

To zróżnicowanie terroir sprawia, że każdy obszar apelacji może oferować odmienny profil aromatyczny i smakowy.


Wysokość i terroir

Uprawy prowadzone są na wysokości 750–1000 m n.p.m., co czyni Riberę jednym z najbardziej „górskich” regionów winiarskich Europy. Wysokie położenie winnic wydłuża proces dojrzewania gron, pozwalając na zachowanie wysokiej kwasowości i świeżości. W rezultacie wina z Ribera del Duero są nie tylko skoncentrowane i złożone, ale również wyjątkowo długowieczne – potrafią dojrzewać i rozwijać się w butelce przez dziesięciolecia.

Mapa terroir Ribera del Duero – prowincje i style win

Obraz zawierający mapa, tekst

Zawartość wygenerowana przez AI może być niepoprawna.

1. Burgos – serce Ribera del Duero

  • Największa powierzchnia winnic – szczególnie wokół Aranda de Duero, Roa i La Horra.
  • Gleby: wapienne, marglowe i gliniaste.
  • Wysokość: 800–950 m n.p.m.
  • Styl win: potężne, skoncentrowane, bogate w taniny, o dużym potencjale starzenia.
  • To tu działają jedne z najsłynniejszych bodeg, m.in. Vega Sicilia, Dominio de Pingus, Aalto, Pesquera.

2. Valladolid – wina eleganckie i zbalansowane

  • Winnice koncentrują się w zachodniej części apelacji, blisko miast Peñafiel i Valbuena de Duero.
  • Gleby: żwirowe i piaszczyste, często na podłożu wapiennym.
  • Wysokość: 750–850 m n.p.m.
  • Styl win: bardziej eleganckie, aksamitne, z wyraźną owocowością i finezją; często szybciej osiągają harmonię.
  • W Valladolid znajdziemy też liczne winiarnie klasztorne – tu swoje początki miała Vega Sicilia.

3. Soria – region kontrastów

  • Najwyżej położone i najchłodniejsze winnice w całej DO, często przekraczające 950–1000 m n.p.m.
  • Gleby: piaszczysto-żwirowe z domieszką gliny.
  • Styl win: lżejsze, bardziej aromatyczne, o wyższej kwasowości; nierzadko przypominają wina z chłodniejszych regionów (np. Rioja Alavesa).
  • To właśnie tutaj zachowały się jedne z najstarszych krzewów Tempranillo w Ribera del Duero – niektóre liczą ponad 100 lat.

4. Segovia – najmniejsza i najbardziej kameralna

  • Najmniejsza część apelacji, z ograniczoną powierzchnią winnic.
  • Gleby: gliniaste i wapienne.
  • Wysokość: 850–950 m n.p.m.
  • Styl win: zrównoważone, mineralne, często o świeższym charakterze i wyraźnej strukturze.
  • Wina z Segovii to rzadkość – produkcja jest ograniczona, ale coraz częściej zyskują uznanie jako „ukryte perełki” regionu.

Podsumowanie terroir Ribera del Duero

  • Burgos – moc, taniny, długowieczność.
  • Valladolid – elegancja, aksamitna struktura.
  • Soria – świeżość, aromatyczność, wysokie kwasowości.
  • Segovia – kameralność, mineralność, unikalny charakter.

Struktura upraw

  • Tempranillo (Tinto Fino / Tinta del País): ponad 95% nasadzeń,
  • Cabernet Sauvignon, Merlot, Malbec: do 25% w kupażach,
  • Garnacha: w małych ilościach,
  • Albillo Mayor: jedyny biały szczep, od kilku lat zyskuje na znaczeniu.

Produkcja wina obecnie

  • Roczna produkcja: ~90 mln litrów (ok. 91 mln butelek w 2024 r.),
  • Zbiory 2024: 95,5 mln kg winogron (spadek z 117,6 mln kg w 2023 r.),
  • Eksport: ok. 13,7 mln litrów (18,2% produkcji),
  • Wartość eksportu 2024: 173,2 mln € (wzrost mimo spadku wolumenu),
  • Główne rynki: USA, Wielka Brytania, Niemcy, rosnąca Azja (Filipiny, Malezja, Wietnam, Indie, Australia).

Struktura produkcji win

Podobnie jak w Rioji, Ribera stosuje klasyfikację:

  • Joven – wina młode, owocowe, bez obowiązkowego starzenia,
  • Crianza – min. 2 lata starzenia (12 miesięcy w beczce),
  • Reserva – min. 3 lata (12 miesięcy w beczce),
  • Gran Reserva – min. 5 lat (24 miesiące w beczce, 36 w butelce).

Struktura produkcji (szacunkowo):

  • Crianza – ok. 45%
  • Reserva – ok. 30%
  • Gran Reserva – 10–15%
  • Joven – 10–15%

Ocena jakości i znaczenie międzynarodowe

Ribera del Duero to dziś region o najwyższej dynamice wzrostu w Hiszpanii. Jej wina:

  • zdobywają noty 95–100 pkt w przewodnikach (Guía Peñín, Parker, Suckling),
  • należą do najdroższych i najbardziej kolekcjonerskich w Europie,
  • łączą tradycję (Vega Sicilia, Valduero) z nowoczesnością (Pingus, Aalto, Garmón).

Podsumowanie

Ribera del Duero w ciągu kilku dekad zbudowała markę równą Rioji i Prioratowi. Jej siła tkwi w połączeniu:

  • unikalnego terroir (wysokość, klimat, gleby),
  • dominacji Tempranillo (Tinto Fino),
  • strategii jakościowej i premium,
  • oraz obecności ikon światowego winiarstwa.

Dziś Ribera del Duero jest wizytówką hiszpańskich win luksusowych, łączącą tradycję, prestiż i nowoczesną dynamikę eksportu.


Rioja 2024 Podróż przez zabytki i winnice

Wstęp

W 2011 roku, przemierzając Camino de Santiago i idąc Drogą Francuską, przeszedłem przez La Rioja, zatrzymując się w schroniskach dla pielgrzymów w Nájera, Logroño, Santo Domingo de la Calzada, Ages i Belorado. Szedłem Camino de Santiago w okresie Wielkiego Postu, a to jest czas, kiedy powstrzymuję się od spożywania alkoholu, przeto moja droga przez najbardziej znany region winiarski w Hiszpanii była pełna zachwytów nad winnicami bez możliwości spróbowania ich produkcji. Od dłuższego czasu mieszkam na samym południu Hiszpanii, w Andaluzji nad Cieśniną Gibraltarską, a jako że jestem wielbicielem win, nadrobiłem zaległości sprzed kilkunastu lat i obecnie mogę śmiało powiedzieć, że jestem nie tylko koneserem, ale i w miarę dobrym znawcą win hiszpańskich.

Od dłuższego czasu zamierzałem wybrać się z żoną do La Rioja, aby odwiedzić ten region raz jeszcze i, co najważniejsze, spróbować jego najsłynniejszego produktu na miejscu, w miarę możliwości odwiedzając wybrane winnice. Co tu dużo mówić, wiedziałem, że to będzie podróż sentymentalna i nie mogłem się powstrzymać od odwiedzin miejsc, które zapisały się w mojej pamięci jako przyjemne wspomnienia z Camino de Santiago. Relację z tej wędrówki można przeczytać w blogu Camino de Santiago 2011. Chociaż nie jestem enologiem, mam dualne podejście do picia wina: przyjemnościowe i quasi-naukowe. Interesuje mnie historia, miejsce i sposób wytwarzania tego, co później smakuję do różnych potraw, najlepiej w miłym towarzystwie. Dlatego relację z podróży do Rioja w 2024 roku podzieliłem na dwie części. Pierwsza to zapiski z podróży, mające głównie charakter turystycznej relacji, dotyczące miejsc i zabytków, które mają współczesny urok i znaczenie, ale także w wielu przypadkach pociągającą historię. Druga to informacje o Regionie Winiarskim Rioja, które mnie zainteresowały.


1. Zapiski z podróży. Rioja 2024

Bilbao

Logistyka podróży do La Rioja jest prosta, a co nie mniej ważne, koszt podróży samolotem do Bilbao, dzięki niskokosztowym liniom lotniczym, jest relatywnie niski. Bilbao to stolica Kraju Basków, skąd do La Rioja jest nieco ponad 100 km. Wynajem samochodu na lotnisku nie stanowi żadnego problemu, a koszt, podobnie jak przelot, nie jest specjalnie wysoki. Wizyta w Bilbao jest koniecznością, chociażby ze względu na powstałe tam stosunkowo niedawno Muzeum Sztuki Współczesnej, nazywane Museo Guggenheim.

Muzeum Guggengeim

Po wizycie w mieście i obowiązkowo w muzeum sądzę, że to wyjątkowe miejsce kształtuje percepcję Bilbao przez przybyszów. Tylko w roku 2023 Museo Guggenheim odwiedziło blisko 1 400 000 osób w mieście, które liczy nieco ponad 300 000 mieszkańców. Pod względem liczby odwiedzających i wpływu kulturowego z pewnością znajduje się w czołówce najważniejszych obiektów turystycznych w Hiszpanii. Przed otwarciem Muzeum Guggenheima Bilbao było przede wszystkim przemysłowym miastem, zmagającym się z trudnościami gospodarczymi i spadkiem znaczenia portu. Muzeum odegrało kluczową rolę w transformacji miasta, pomagając mu przekształcić się w nowoczesne centrum kulturalne i turystyczne. Fenomen ten jest znany jako „Efekt Guggenheima” i pokazuje, jak inwestycja w kulturę może wpłynąć na rewitalizację miasta.

Muzeum Guggenheima w Bilbao, otwarte w 1997 roku, jest jednym z najbardziej znanych na świecie muzeów sztuki współczesnej i stało się ikoną nowoczesnej architektury. Zostało zaprojektowane przez słynnego amerykańskiego architekta Franka Gehry’ego, którego innowacyjne podejście do kształtów i materiałów przyciągnęło globalną uwagę. Budynek muzeum, z jego falistą, organiczną formą pokrytą tytanem, przypomina rzeźbę i jest uznawany za jedno z arcydzieł współczesnej architektury. Dla samej instalacji Richarda Serry zatytułowanej „The Matter of Time” warto tu przyjechać. Jest to seria gigantycznych rzeźb wykonanych z walcowanej stali, które tworzą spiralne i krzywe struktury, przez które można przechodzić. Instalacja ta zajmuje całą halę wystawową i tworzy interakcję z przestrzenią i formą, oferując unikalne wrażenia z perspektywy ruchu i percepcji.

Puppy prze wejściem do Muzeum Guggenheim

Na zewnątrz muzeum, przy wejściu, znajduje się „Puppy”, rzeźba wykonana przez Jeffa Koonsa, która stała się symbolem miasta i jednocześnie jednym z najbardziej znanych na świecie dzieł sztuki współczesnej. „Puppy” to ogromna, 12-metrowa rzeźba psa, która jest w całości pokryta żywymi kwiatami, tworząc dynamiczną i kolorową instalację. Obok muzeum znajduje się monumentalna rzeźba „Maman”, stworzona przez Louise Bourgeois, która na równi z „Puppy” jest ikoną Muzeum Guggenheima. To gigantyczna, 9-metrowa rzeźba pająka wykonana z brązu, stali i marmuru. Rzeźba jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł Bourgeois i symbolizuje siłę, ochronę oraz macierzyństwo. Jej potężna forma i emocjonalna głębia stanowią kontrast z elegancką architekturą muzeum i dodają dodatkowego wymiaru zwiedzaniu przestrzeni zewnętrznych.

Zostaliśmy na noc w Bilbao na starym mieście (Casco Viejo), głównie ze względu na planowane wyjście na kolację. Po południu udaliśmy się na przechadzkę po Casco Viejo, udało się nam nawet wejść do Katedry św. Jakuba (Catedral de Santiago), w której akurat odbywała się msza, co zaskakujące, z wieloma uczestnikami. Jak się okazało później, była to msza z okazji rocznicy śmierci jakiejś wyjątkowo zasłużonej postaci establishmentu Bilbao. Kościoły w Hiszpanii świecą pustkami nawet w największe święta religijne, więc było to dla mnie duże zaskoczenie.

Wieczorem się rozpadało i było stosunkowo zimno, jak to zwykle bywa w Bilbao, dlatego zdecydowaliśmy się ostatecznie na rekomendowaną przez obsługę hotelu Casual Gurea restaurację Rio Oja w Casco Viejo, chociaż planowaliśmy Gure Toki przy Plaza Nueva, które specjalizuje się w nowoczesnych pintxos, ale ma niewielką powierzchnię wewnątrz, a nie można było z oczywistych względów usiąść na Plaza Nueva, bo lało jak z cebra. Następnego dnia pogoda się poprawiła i śniadanie zjedliśmy w Cafe Bar Bilbao, siedząc na zewnątrz przy Plaza Nueva. Odwiedziliśmy także, zachwalaną przez obsługę Casual Gurea, Panadería Bertiz na Calle del Perro 10, gdzie zakupiliśmy pieczywo i fenomenalnie smaczne croissanty.

Monasterio Yuso i Suso

Prognozy pogody na weekend dla San Sebastián i Pampeluny, gdzie mieliśmy już zarezerwowane miejsca pobytu, były niepomyślne: miało być stosunkowo zimno i, co najgorsze, deszczowo. Dlatego ad hoc zmieniliśmy plany, odwołałem rezerwacje i zdecydowaliśmy pojechać do San Millán de la Cogolla i spędzić dwa dni w Hostería de San Millán, hotelu, który mieści się w części kompleksu klasztornego Monasterio de Yuso, którego historia sięga XI wieku. Hotel posiada restaurację o znamiennej nazwie „In Vino Veritas”, która serwuje wykwintne dania kuchni regionalnej i hiszpańskiej oraz posiada niezłą kartę win regionu La Rioja. W Booking.com hotel nie miał już miejsc na nocleg z soboty na niedzielę, jednakże na miejscu udało mi się wynegocjować pobyt na cały weekend, aż do poniedziałku, w apartamencie królewskim w cenie pokoju dwuosobowego. Numeracja apartamentu 111 robiła wrażenie na obsłudze w restauracji hotelowej „In Vino Veritas”, gdzie zjedliśmy doskonałą kolację poprzedzoną degustacją win Crianza i Reserva Monasterio de Yuso z Bodega David Moreno, która jest związana z klasztorem. Najlepsze z produktów Bodega David Moreno, Vobiscum Gran Reserva, otworzyłem w apartamencie na królewski deser w połączeniu z jamón ibérico i regionalnymi serami. Wino okazało się rzeczywiście świetne i było wspaniałym wstępem do odwiedzin w winnicach Rioja.

W niedzielę wczesnym rankiem udaliśmy się na mszę do kaplicy zakonu augustianów, którzy zarządzają klasztorem. Obecnie jest ich tutaj tylko 11, a na mszy byliśmy jedynymi uczestnikami.

Monasterio de Yuso to niezwykły klasztor, któremu chciałbym poświęcić trochę miejsca w tej relacji. Razem z pobliskim klasztorem Suso tworzy kompleks o ogromnym znaczeniu historycznym i kulturowym, który został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1997 roku. Monasterio de Yuso, znany jako „klasztor dolny” (w odróżnieniu od „klasztoru górnego” – Suso), został zbudowany w XI wieku. Jego obecna forma łączy elementy architektury romańskiej, gotyckiej, renesansowej i barokowej. Klasztor ten jest ważnym miejscem dla historii języka hiszpańskiego, ponieważ to tutaj odnaleziono najstarsze zachowane zapisy w językach kastylijskim i baskijskim – tzw. „Glosy emiliańskie”.

Wnętrza klasztoru o powierzchni ponad 8000 metrów kwadratowych są imponujące, szczególnie kościół i zakrystia, które słyną z bogatego barokowego wystroju. Kościół Monasterio de Yuso, pierwotnie zbudowany w XI wieku, jest naprawdę niezwykły i był dla nas zaskoczeniem, ale okazało się, że to dopiero początek. Największe wrażenie zrobiła na nas zakrystia w Monasterio de Yuso, nie bez przyczyny uznawana za jedno z najpiękniejszych miejsc w całym klasztorze, a nawet w regionie La Rioja. Zbudowana w XVII wieku, prezentuje charakterystyczny dla tego okresu styl barokowy, z niezwykłym bogactwem dekoracji i szczegółów. W bibliotece klasztornej przechowywane są cenne rękopisy i starodruki, w tym księgi gregoriańskie, które zawierają zapisy muzyczne śpiewów liturgicznych wykonywanych przez mnichów. Są to duże księgi chórowe, ręcznie przepisywane przez skrybów, z nutami zapisanymi w neomach – wczesnym systemie notacji muzycznej używanym w średniowieczu.

Księgi chórowe gregoriańskie

Zwiedzanie położonego w górach, oddalonego o 1,5 km Monasterio de Suso przysporzyło nam innych, ale równie ciekawych wrażeń. Monasterio de Suso, jeden z najważniejszych klasztorów w Hiszpanii, zarówno pod względem historycznym, jak i kulturalnym, ma swoje początki w VI wieku i był związany z życiem św. Emiliana (San Millán), który mieszkał jako pustelnik w pobliskiej grocie. Z czasem wokół niego zaczęła tworzyć się wspólnota mnichów, którzy podążali za jego przykładem ascetycznego życia. To właśnie tutaj św. Emilian prowadził swoje życie pustelnicze, zyskując reputację cudotwórcy i nauczyciela duchowego. Św. Emilian (San Millán) jest uznawany za patrona La Rioja, a także za współpatrona Hiszpanii wraz ze św. Jakubem (Santiago). Jego kult jest nadal żywy, a Monasterio de Suso i Yuso są miejscami pielgrzymek oraz ważnymi punktami na turystycznej mapie regionu.

W ciągu wieków klasztor był wielokrotnie rozbudowywany, co doprowadziło do połączenia różnych stylów architektonicznych. Oryginalne struktury wizygockie zostały wzbogacone o elementy architektury mozarabskiej oraz późniejsze wpływy romańskie. W niedzielę po południu odwiedziliśmy Santo Domingo de la Calzada, gdzie nocowałem w czasie Camino de Santiago w 2011 roku i znalazłem niezwykle pozytywny zapis w swoim blogu o restauracji Los Caballeros. Sentymentalną wizytę w Santo Domingo de la Calzada połączyliśmy z obiadem w tej samej restauracji, która w dalszym ciągu ma rekomendacje przewodnika Michelin.

W poniedziałek rano zaczęliśmy część naszej podróży poświęconą wizytom w wybranych winnicach, degustacjom wina i poszukiwaniu gastronomicznych wspaniałości regionu Rioja.

Winnice Rioja

Miałem swoje wyobrażenia i faworytów w odniesieniu do wrażeń z konsumpcji win Rioja przez ostatnie osiem lat pobytu w Hiszpanii, ale trochę z przekory postanowiłem „zatrudnić” ChatGPT-4 do sformułowania propozycji celów naszych wizyt i degustacji. Ostatecznie powstał program, który był kompromisem pomiędzy moimi, wcześniej zaplanowanymi destynacjami, a sugestiami ChatGPT-4.

W poniedziałek rano pokonaliśmy w niespełna pół godziny 30 km do Haro, zatrzymując się na chwilę, aby skosztować dojrzałych winogron Tempranillo z przydrożnej plantacji Muga, do której jechaliśmy na degustację. Degustacja winogron z przydrożnych winnic powtarzała się wielokrotnie w ciągu następnych trzech dni i sprawiała nam ogromną frajdę.

Wizyta w Bodegas Muga pozostawiła bardzo dobre wrażenie: profesjonalna przewodniczka i wspaniała winiarnia, zorganizowana perfekcyjnie i z pomysłem marketingowym. Wino Crianza sprzedawane w Hiszpanii to de facto Reserva, ale mając na uwadze, że Crianza to 60–70% rynku napędzanego przez konsumpcję w barach i restauracjach, Muga pozycjonuje produkt wyjątkowej jakości (18 miesięcy w beczce odpowiada wymaganiom Reserva) jako nieco droższą Crianza. To samo wino kierowane na eksport ma oznaczenie Reserva. Dzięki temu Muga przebiła się na masowym rynku w Hiszpanii, który generuje największe przychody i zyski.

Po wizycie w Bodegas Muga, która trwała ponad 1,5 godziny, poszliśmy do Bodegas La Rioja Alta znajdującej się po sąsiedzku. Zresztą wiele innych znanych winiarni jest zlokalizowanych w Haro obok siebie w Barrio de la Estación (Dzielnica Stacyjna). Oprócz Bodegas Muga i Bodegas La Rioja Alta można tutaj znaleźć CVNE (Compañía Vinícola del Norte de España), jedną z najstarszych i najbardziej znanych winiarni w Hiszpanii, założoną w 1879 roku, a także Bodegas López de Heredia (Viña Tondonia), Bodegas Gómez Cruzado, Bodegas Roda i Bodegas Bilbaínas.

Bodegas La Rioja Alta ma bardzo przyjazny bar dla degustacji i przekąsek, gdzie skosztowaliśmy dwóch flagowych win: Viña Ardanza Reserva i Gran Reserva 904, które okazały się naprawdę doskonałe. W czasie winobrania, a to właśnie jest okres naszej wizyty w Rioja, Bodegas López de Heredia (Viña Tondonia) nie organizuje wizyt i degustacji. Można zakupić wino i w towarzystwie przyjaciół skonsumować je w przybytku winiarni, ale w naszym przypadku to nie wchodziło w rachubę.

Obiad zjedliśmy już w Elciego, odległym od Haro o 34 km, na starym mieście w barze La Capriciosa, bo Asador Torea na terenie Bodegas Marqués de Riscal był zamknięty. To zresztą nie koniec nieszczęść związanych z konsumpcją na terenie Bodegas Marqués de Riscal, bo planowana kolacja w Restaurante 1860 Tradición nie doszła do skutku z powodu braku miejsc, a przepych w Restaurante Marqués de Riscal, posiadającej 1 gwiazdkę Michelin, nam nie odpowiadał. Zresztą sam hotel zaprojektowany przez Franka Gehry’ego nie zrobił na nas takiego wrażenia, jak sugeruje opis w niemal wszystkich przewodnikach. O ile bryła Muzeum Guggenheima nas zachwyciła, to zewnętrzny wygląd Hotelu Marqués de Riscal z daleka nas niemile zaskoczył, chociaż z bliska jego wygląd, w naszym odbiorze, się poprawił, ale nie na tyle, żeby zachwycić.

Budynek charakteryzuje się krętymi, nieregularnymi liniami i fasadą z falujących elementów tytanu. Tytanowe panele mają różne odcienie – srebrne, różowe i złote – które mają symbolizować tradycyjne elementy winiarskie:

  • Srebro reprezentuje kapsle na butelkach wina.
  • Róż symbolizuje kolor wina rosé i czerwonego.
  • Złoto odzwierciedla złote siatki, które niegdyś były stosowane do ochrony butelek z winem.

Wyjaśnienie inspiracji Gehry’ego zupełnie do mnie nie trafia. Budynek mi się po prostu nie podoba, chociaż przyciąga bogatych turystów z całego świata i jest obłożony przez cały czas. Hotel należy do sieci Marriott International Luxury Collection Hotels & Resorts, co samo w sobie jest sygnałem dla klientów o najwyższej jakości usług i prestiżu.

Więcej dobrego mogę powiedzieć o samej winiarni Bodegas Marqués de Riscal. Marqués de Riscal to jedna z najstarszych i najbardziej renomowanych winiarni w Hiszpanii. Założona w połowie XIX wieku przez Camilo Hurtado de Amézaga, markiza de Riscal, winiarnia szybko zdobyła uznanie za wprowadzenie technik winifikacji z Bordeaux, takich jak starzenie w beczkach dębowych. Piwnice Marqués de Riscal są jednymi z najstarszych w regionie Rioja i zachowują wyjątkowy charakter. Wizyta była doskonale zorganizowana, przewodniczka profesjonalna i dobrze nam się jej słuchało, nawet jeśli mówiła o procesach, które znamy na pamięć z wielu podobnych wizyt w przeszłości. Spośród degustowanych win najlepiej w tym dniu smakowała Rioja Gran Reserva, co nie było zaskoczeniem, oraz Finca Torrea. Warto zauważyć, że wina Bodegas Marqués de Riscal na rynku detalicznym mają bardzo dobry stosunek ceny do jakości, dlatego są cenione i chętnie kupowane.

Próbowałem znaleźć zastępstwo dla Restaurante 1860 Tradición, ale w poniedziałek w okolicy wszystkie restauracje naprawdę godne uwagi były zamknięte i spędziliśmy czas w pokoju Hostería El Vino Pródigo, czytając artykuły o historii regionu Rioja.

Kolejny dzień miał napięty program, bowiem pierwotny plan, który przewidywał przejazd do Laguardia, wizytę w Bodegas Ysios oraz Bodegas CVNE Viña Real, został uzupełniony o wizytę w Bodegas Murua w Elciego. Bodegas Murua należy do rodziny Masaveu, jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych rodzin kolekcjonerskich w Hiszpanii.

Museo Masaveu w Oviedo gromadzi kolekcję rodziny Masaveu, która jest uważana za jedną z największych i najważniejszych prywatnych kolekcji sztuki w Hiszpanii, a nawet w Europie. Składa się z dzieł od średniowiecza po współczesność, obejmujących różnorodne gatunki i style, w tym obrazy, rzeźby, dzieła sakralne, jak i prace współczesnych artystów. Część tej kolekcji można podziwiać w winiarni Bodegas Murua. Kolekcja dzieł sztuki wystawiana w Bodegas Murua jest starannie dobrana, aby harmonizować z eleganckim otoczeniem winiarni i podkreślać znaczenie kultury winiarskiej w Hiszpanii. W połączeniu z produkcją wina dzieła te tworzą niepowtarzalną atmosferę. To połączenie sztuki i wina jest wizytówką filozofii rodziny Masaveu, która stawia na jakość zarówno w sztuce, jak i w winiarstwie.

Kolekcja Masaveu w Murua

Bodegas Murua prowadzi ekologiczną uprawę i posiada około 110 hektarów winnic, które są położone w regionie Rioja Alavesa, jednym z najlepszych obszarów do produkcji win z regionu Rioja. Produkuje wino wyłącznie z winogron zebranych we własnych winnicach, gdzie mają pełną kontrolę nad organiczną uprawą. Winnice znajdują się na wysokości około 400–600 metrów n.p.m., co sprzyja uprawie winogron o doskonałej jakości.

Wina Murua były dla mnie zaskoczeniem. Murua Gran Reserva ma 94 punkty w „Robert Parker’s Wine Advocate”, ale Murua Reserva, dwukrotnie tańsza, smakowała mi lepiej. Natomiast prawdziwym odkryciem było Murua Blanco Fermentado en Barrica z odmiany Viura, fermentowanej w dębowych beczkach. W Bodegas Murua spędziliśmy 2,5 godziny, włączając spacer po winnicy, która przygotowywała się do zbiorów winogron. 25 osób z Mali przyjechało na miesiąc, aby wykonać tę ciężką pracę.

Wizyta w Bodegas Ysios była poniżej oczekiwań. Budynek Bodegas Ysios został zaprojektowany przez Santiago Calatravę tak, aby nawiązywać do otaczającego krajobrazu, w szczególności do imponującego pasma Gór Kantabryjskich, które wznoszą się w tle winiarni. Najbardziej charakterystycznym elementem architektury Ysios jest falisty, nieregularny dach, który przypomina grzbiety i szczyty gór w tle. Rzeczywiście budynek robi wrażenie, jest ogromny i urzekająco piękny. Rozczarowaniem było, że nie można podziwiać tego krajobrazu bezpośrednio, bo powierzchnia degustacji i bar zostały umiejscowione wewnątrz budynku w środku składu beczek wina. Ysios to nie tylko nowoczesna architektura, ale także paleta win produkowanych przy użyciu nowoczesnej technologii. Nowoczesne wina Ysios są czyste, eleganckie i mniej dominowane przez ciężki wpływ dębu, w przeciwieństwie do bardziej klasycznych stylów win z regionu Rioja.

Bodegas Ysios na tle Gór Kantabryjskich

Lunch zjedliśmy w Laguardia, które jest jednym z najpiękniejszych miasteczek w całym regionie Rioja. Z perspektywy czasu, nawet po pobycie w Logroño na Calle Laurel, które jest uznawane za centrum tapas, uważam, że właśnie tutaj w barze Velar zjedliśmy najlepsze pintxos (tapas) w czasie całego pobytu w Rioja. Spacer po pustych ulicach Laguardia potwierdził, że to prawdziwy klejnot Rioja Alavesa. Laguardia została założona w X w. jako twierdza obronna; średniowieczne mury obronne i historyczna zabudowa zachowały się do dziś. W obrębie średniowiecznych murów Laguardii żyje obecnie około 1 500 mieszkańców. Miasto jest położone na wzgórzu, z którego aż po horyzont rozciąga się widok na winnice Rioja Alavesa, w tym Bodegas Ysios, Bodegas Solar de Samaniego, Bodegas Campillo, Bodegas Carlos San Pedro, Pérez de Viñaspre, a od północy na spektakularny łańcuch Sierra de Cantabria.

W drodze do Logroño odwiedziliśmy Bodegas Viña Real, która jest częścią grupy CVNE (Compañía Vinícola del Norte de España), założonej w 1879 roku w Haro. CVNE odegrała kluczową rolę w rozwoju i międzynarodowej promocji win z regionu Rioja. Bodegas Viña Real powstała w 1920 roku i od samego początku stawiała na nowoczesne podejście do produkcji wina, łącząc tradycyjne metody winifikacji z innowacjami. W 2004 roku Bodegas Viña Real otworzyła swoją nową, innowacyjną winiarnię, zaprojektowaną przez francuskiego architekta Philippe’a Maziera. Ogromna bryła w formie i o wyglądzie beczki dębowej, posadowionej na wzgórzu, góruje nad okolicą. Winiarnia została zbudowana z naturalnych materiałów, takich jak drewno, stal nierdzewna i beton, co nadaje jej nowoczesny, ale ciepły wygląd. Wnętrze winiarni jest minimalistyczne i funkcjonalne, z dużymi otwartymi przestrzeniami, które sprzyjają produkcji wina w ilości ponad 2 milionów butelek rocznie.

Architektura winiarni wykorzystuje różnice wysokości terenu – winogrona są dostarczane na wyższe poziomy budynku, a proces fermentacji odbywa się niżej. System grawitacyjny minimalizuje potrzebę użycia pomp, co pozwala na delikatne przetwarzanie winogron. Stalowe i betonowe zbiorniki do fermentacji rozmieszczone są na różnych poziomach budynku, co umożliwia sprawny przepływ soku winogronowego bez konieczności intensywnego transportu. Charakterystyczną cechą tej winiarni są betonowe kadzie, używane zarówno w fermentacji, jak i w dojrzewaniu, które znajdują się w podziemnych częściach winiarni, co zapewnia stabilną temperaturę i wilgotność.

Bodegas Viña Real posiada imponujące, podziemne piwnice zlokalizowane na najniższym poziomie winiarni, gdzie wina dojrzewają zarówno w beczkach, jak i butelkach. Piwnice o powierzchni kilku tysięcy metrów kwadratowych są położone około 10 metrów pod ziemią, co pozwala na naturalne chłodzenie i kontrolę temperatury oraz wilgotności. Mieszczą do 30 000 beczek i ponad milion butelek. Bodegas Viña Real warto odwiedzić, aby mieć wyobrażenie nowoczesnej winiarni, zachowującej ważne elementy tradycji, która produkuje na skalę masową.

Logroño

Na zakończenie tegorocznej wizyty w Rioja zaplanowaliśmy 2-dniowy pobyt w Logroño, stolicy regionu, znanego ze swojej roli w produkcji wina oraz jako kluczowy punkt na trasie Camino de Santiago. Logroño ma korzenie sięgające czasów rzymskich, ale rozkwitło szczególnie w średniowieczu, kiedy stało się ważnym ośrodkiem handlowym oraz miejscem pielgrzymkowym na szlaku Camino de Santiago. Współczesne Logroño to miasto liczące około 150 tysięcy mieszkańców, które łączy swoją bogatą historię z nowoczesnością; jest ważnym ośrodkiem administracyjnym, siedzibą parlamentu i prezydenta La Rioja. Jest najmniejszą, pod względem powierzchni, spośród 17 wspólnot autonomicznych kraju, ale ma ogromne znaczenie, głównie dzięki swojej produkcji wina, które zdobyło międzynarodową sławę.

Logroño jest kluczowym punktem Camino Francés, który jest historycznie najważniejszym ze szlaków słynnej pielgrzymki Camino de Santiago. Historyczne budowle związane z Camino de Santiago, oznaczenia szlaku, wreszcie tysiące pielgrzymów, są ważnym elementem krajobrazu i życia codziennego Logroño. W 2023 roku Camino de Santiago odnotowało rekordową liczbę pielgrzymów – ponad 446 000 osób, które dotarły do Santiago de Compostela i otrzymały Compostelę, certyfikat ukończenia pielgrzymki. Najpopularniejszym szlakiem pozostaje Camino Francés, z którego skorzystało 219 785 osób. Prawie każdy pielgrzym (turysta) idący szlakiem Camino Francés zatrzymuje się w Logroño, które zapewnia im liczne udogodnienia, takie jak schroniska (albergues), doskonałą gastronomię w licznych barach i restauracjach, ale także atrakcje historyczne i duchowe, jak Katedra Santa María de la Redonda, Iglesia de Santiago el Real (na fasadzie figura św. Jakuba na koniu), Iglesia de San Bartolomé (XII wiek). Puente de Piedra (Kamienny Most), którym pielgrzymi przechodzą przez Ebro, to jeden z symboli Logroño. Konkatedra Santa María de la Redonda – główna świątynia miasta, której początki sięgają XIV wieku – to typowy kościół pielgrzymkowy z dwoma dodatkowymi wejściami bocznymi, dużą, przestronną nawą, ambulatorium (obejście wokół ołtarza głównego), które umożliwiają pielgrzymom swobodne poruszanie się i adorowanie relikwii bez przeszkadzania w odbywających się nabożeństwach. W Konkatedrze Santa María de la Redonda w Logroño znajduje się słynny obraz przypisywany Michałowi Aniołowi zatytułowany „Ukrzyżowanie” (hiszp. „El Crucificado”). To niewielkie malowidło przedstawiające ukrzyżowanego Chrystusa, umieszczone jest w ambulatorium na tyle ołtarza głównego. Malowidło ma prostą, ale głęboko poruszającą kompozycję, w której centralna postać Chrystusa dominuje, a z jego twarzy emanuje spokojne cierpienie.

Pomimo tego, że aktywność fizyczną koncentruję na rowerze, bo kontuzja kolana nie pozwala mi biegać codziennie tak jak kiedyś, to rankiem założyłem buty biegowe i udałem się z naszego mieszkania w EightRooms La Rioja na kilkukilometrową przebieżkę śladami wspomnień sprzed kilkunastu lat, kiedy spędziłem tutaj noc na szlaku Camino Francés do Santiago de Compostela. Mieszkanie, które polecam, jest położone w centrum, dlatego w ciągu kilku minut znalazłem się przy Katedrze, okrążyłem ją, zatrzymując się przed dwiema identycznymi, smukłymi, 50-metrowymi wieżami umieszczonymi po bokach fasady frontowej, które są jednym z najwyższych punktów Logroño. Następnie przebiegłem na drugą stronę Ebro przez Most Żelazny (Puente de Hierro) do kompleksu Bodegas Franco-Españolas, jednej z najstarszych winiarni w regionie (1890 r.), którą swego czasu odwiedzał Ernest Hemingway, i wróciłem do centrum Logroño szlakiem Camino de Santiago przez Most Kamienny (Puente de Piedra), często nazywany „Mostem św. Jakuba” (Puente de Santiago). Zatrzymałem się na chwilę w Iglesia de Santiago el Real, gdzie w chłodnym wnętrzu przebywało kilku pielgrzymów; jedni się modlili, inni szli szlakiem jako wędrowcy, podziwiając naturę i zabytki.

Logrono

Tym razem naszym głównym punktem programu była gastronomia, bo zrezygnowaliśmy z wizyt w winiarniach, których w samym Logroño nie brakuje. Oprócz wspomnianej Bodegas Franco-Españolas, swoją siedzibę w mieście mają bardzo znane Bodegas Marqués de Murrieta, winiarnia z wielowiekową tradycją, produkująca wina z najwyższej półki, oraz rodzinna firma Bodegas Ontañón. Od tematyki wina mogliśmy się oderwać, bo okazało się, że miasto właśnie świętuje Fiesta de San Mateo, które od wielu lat jest połączone z Fiesta de la Vendimia (Święto Winobrania), celebrujące zakończenie zbiorów winogron i przyciągające tłumy turystów oraz lokalnych mieszkańców. W tym roku winobranie jest spóźnione, dopiero co się rozpoczęło, ale na ulicach tłumy i miejsca w restauracjach trzeba było rezerwować z wyprzedzeniem.

Pierwszego dnia obowiązkowo udaliśmy się na Calle Laurel, która ma długość zaledwie 200 metrów, a znajduje się tutaj ponad 60 barów i restauracji specjalizujących się głównie w różnego rodzaju pintxos (tapas). ChatGPT dobrze się sprawdza w planowaniu programu turystycznego bez konieczności studiowania sztampowych przewodników. Poprosiłem go zatem o pomoc i propozycje najlepszych barów i tapas, mając na uwadze nasze upodobania, i wyposażeni w listę z propozycjami i krótkim opisem ruszyliśmy na kolację. Obawiając się nieprzebranych tłumów, byliśmy na Calle Laurel już o dwudziestej, kiedy bary i restauracje dopiero się otwierały.

W barach i restauracjach na Calle Laurel do pintxos można zamówić kieliszek wina Rioja spośród długiej listy win, co jest udogodnieniem, gdy odwiedza się w ciągu jednego wieczoru kilka barów w poszukiwaniu najlepszych pintxos. Była dobra okazja, żeby spróbować win, których nigdy nie piliśmy. Na Calle Laurel było pełno, ale nie tłoczno, chociaż w najbardziej popularnych miejscach trudno było się dopchać do baru, aby złożyć zamówienie, jak to miało miejsce w Bar Jubera, królującym, jeśli chodzi o lokalny klasyk Patatas Bravas – chrupiące ziemniaki zalane pikantnym i aromatycznym paprykowym sosem bravas, które świetnie smakowały z kieliszkiem wina Azpilicueta. W Bar Donosti Marzena wybrała Foie Fresco (znakomite!), a ja tradycyjnie Croquetas Caseras z winem Sierra de Cantabria. W La Taberna del Laurel zjedliśmy znakomite Pulpo a la Brasa (grillowana ośmiornica) i Carrilleras de Ternera (policzki wołowe) z Rioja Bordón Crianza.

Następnego dnia zwiedziliśmy piękne Museo de La Rioja i Katedrę Santa María de la Redonda. Rozczarowanie przyniosła wizyta w Centro de la Cultura del Rioja, a wczesnym popołudniem poszliśmy do Restaurante Tondeluna na uroczysty obiad na zakończenie pobytu, prowadzonej przez znanego szefa kuchni Francisa Paniego, który łączy tradycyjną kuchnię regionu La Rioja z nowoczesnymi, autorskimi akcentami. Po długim wieczorze w barach, gdzie spożywaliśmy posiłki stojąc, tym razem usiedliśmy wygodnie na zewnątrz. Lista dań była krótka, win długa, a wybór zajął nam sporo czasu. Krokiety Babci z kurczaka, jajka i szynki ibérico smakowały rewelacyjnie. Marzena zamówiła risotto z kalmarami, a ja antrykot z wołowiny kantabryjskiej z truflami, który również okazał się doskonały. Wino z Rioja, Altos de Corral Single Estate z Bodegas Corral (Don Jacobo), dopełniło całości.

Nazajutrz udaliśmy się na lotnisko do Bilbao, skąd odlecieliśmy do Malagi. Wieczorem byliśmy już w Faro de Punta Carnero.

RIOJA – Denominación de Origen Calificada


Historia winiarstwa i regionu Rioja jest bogata i sięga starożytności, przez co jest jednym z najważniejszych ośrodków winiarskich nie tylko w Hiszpanii, ale i w Europie. Rioja, położona w północnej części Hiszpanii, od stuleci jest synonimem wysokiej jakości win, co zawdzięcza zarówno korzystnym warunkom naturalnym, jak i historycznym wydarzeniom, które wpłynęły na jej rozwój.

Czasy rzymskie

Winiarstwo w regionie Rioja ma swoje korzenie jeszcze w czasach rzymskich (I w. p.n.e. – V w. n.e.). Rzymianie, którzy podbili Półwysep Iberyjski, byli znani z uprawy winorośli i produkcji wina. To właśnie oni wprowadzili w regionie Rioja pierwsze techniki winifikacji i upraw winorośli, a wino stało się ważnym elementem życia społecznego oraz handlowego. W tamtym czasie winnice powstawały w dolinie rzeki Ebro, a produkowane wina służyły zarówno miejscowym, jak i były eksportowane do innych części Imperium Rzymskiego.

Średniowiecze i szlak pielgrzymkowy do Santiago de Compostela

W średniowieczu (V–XV w.), po upadku Imperium Rzymskiego, winiarstwo w Rioja przetrwało dzięki zakonom kościelnym, które przejęły wiedzę i techniki winiarskie od Rzymian. Zakonnicy byli głównymi opiekunami winnic i producentami wina, które było wykorzystywane głównie do celów liturgicznych. Kościoły i klasztory w regionie posiadały winnice, co pozwalało na kontynuowanie tradycji winiarskich.

Kluczowym momentem dla rozwoju winiarstwa w Rioja był rozwój szlaku pielgrzymkowego do Santiago de Compostela. W IX wieku powstała legenda o odnalezieniu grobu św. Jakuba, co zapoczątkowało pielgrzymki do miasta Santiago de Compostela w Galicji. Przez region Rioja przebiegał szlak zwany Camino de Santiago, a wino stało się nieodzowną częścią życia pielgrzymów, którzy szukali odpoczynku i wzmocnienia po trudach wędrówki.

Pielgrzymi pochodzący z całej Europy przyczynili się do wzrostu popularności wina z Riojy. Wielu z nich, zwłaszcza Francuzów, wprowadziło nowe techniki upraw i winifikacji, dzięki czemu lokalne winiarstwo zaczęło się rozwijać. Pielgrzymki przyczyniły się również do wymiany kulturowej, co wpłynęło na doskonalenie technik produkcji wina i rozprzestrzenienie winiarstwa na większą skalę.

Rozwój winiarstwa w czasach nowożytnych

Winiarstwo w Rioja zaczęło przeżywać prawdziwy rozwój w XVIII i XIX wieku, kiedy to hiszpańscy winiarze zaczęli szukać sposobów na poprawę jakości swoich win. Szczególnie istotne były kontakty z francuskimi winiarzami, zwłaszcza z regionu Bordeaux, którzy w tym czasie cieszyli się dużym uznaniem za swoje wina. W tym okresie wprowadzono do Riojy metody starzenia w dębowych beczkach, co stało się kluczowym elementem charakteru win z tego regionu.

Filoksera we Francji i rozwój Rioja

Kluczowym momentem dla rozwoju winiarstwa w Rioja była epidemia filoksery, która nawiedziła winnice Europy w drugiej połowie XIX wieku. Filoksera to owad, który niszczy korzenie winorośli, co doprowadziło do katastrofalnych strat w produkcji wina, szczególnie we Francji. Epidemia rozpoczęła się około 1860 roku, a do 1870–1880 dotknęła większość francuskich winnic, zwłaszcza tych w Bordeaux.

W obliczu tej tragedii francuscy winiarze zaczęli szukać alternatywnych miejsc do produkcji wina i wielu z nich zwróciło się ku Hiszpanii, a zwłaszcza regionowi Rioja, który znajdował się w bliskiej odległości od Bordeaux. Francuzi wprowadzili do regionu Rioja nowe technologie, takie jak starzenie w dębowych beczkach z amerykańskiego dębu, a także wiedzę dotyczącą nowoczesnych metod produkcji i uprawy winorośli.

To wydarzenie miało ogromny wpływ na rozwój winiarstwa w Rioja. Francuscy winiarze inwestowali w miejscowe winnice i podnosili standardy produkcji, co szybko zaowocowało wzrostem jakości win z tego regionu. Rioja zaczęła eksportować swoje wina na rynki międzynarodowe, zwłaszcza do Francji, gdzie stały się one substytutem brakujących win Bordeaux. Dzięki filokserze Rioja zyskała międzynarodową reputację jako region produkujący wina wysokiej jakości.

XX wiek i uznanie na świecie

Na początku XX wieku Rioja na stałe zdobyła renomę jednego z najlepszych regionów winiarskich na świecie. W 1925 roku Rioja stała się jednym z pierwszych regionów, który otrzymał status DO (Denominación de Origen), co było uznaniem dla wysokiej jakości win produkowanych w tym regionie.

Po II wojnie światowej, w latach 50. i 60., Rioja przeszła modernizację, zarówno w zakresie upraw winorośli, jak i technologii produkcji wina. Winnice zaczęły się rozwijać, a region zyskał na znaczeniu na rynkach międzynarodowych. W 1991 roku Rioja stała się pierwszym regionem w Hiszpanii, który otrzymał status DOCa (Denominación de Origen Calificada), najwyższą klasyfikację w hiszpańskim systemie apelacji, co potwierdziło jej pozycję jako lidera winiarstwa w Hiszpanii. Obecnie w Hiszpanii istnieją tylko dwa regiony winiarskie, które posiadają najwyższą kwalifikację DOCa. Oprócz Riojy jest to jeszcze Priorat – region w Katalonii, który uzyskał status DOCa w 2000 roku.


Położenie i obszary uprawy winorośli

Rioja to jeden z najbardziej znanych i prestiżowych regionów winiarskich w Hiszpanii, położony na północy kraju, wzdłuż rzeki Ebro. Winnice wzdłuż rzeki Ebro rozciągają się na około 100 kilometrów z zachodu na wschód, obejmując trzy podregiony: Rioja AltaRioja Alavesa i Rioja Baja (Oriental). Każdy z tych podregionów ma unikalne warunki klimatyczne i geograficzne, które wpływają na charakter produkowanych win. Szerokość pasa winnic w regionie waha się od 20 do 40 kilometrów, co sprawia, że region jest stosunkowo kompaktowy, ale zróżnicowany pod względem klimatycznym i geograficznym.

Klimat i warunki uprawy

Klimat w regionie Rioja jest wynikiem połączenia wpływów atlantyckich i śródziemnomorskich. W Rioja Alta i Rioja Alavesa przeważa klimat atlantycki, co oznacza chłodniejsze temperatury i większe opady. Rioja Baja charakteryzuje się cieplejszym, bardziej śródziemnomorskim klimatem, z wyższymi temperaturami i mniejszą ilością opadów. Taki rozkład klimatyczny pozwala na uprawę różnych szczepów winorośli, które są dostosowane do lokalnych warunków.

Góry i rzeki

Istotnym elementem ekosystemu Riojy są góry oraz rzeki. Góry Kantabryjskie (Sierra de Cantabria) na północy pełnią rolę naturalnej bariery, chroniąc region przed zimnymi wiatrami i deszczami z północy. Dzięki temu klimat w regionie jest bardziej stabilny i łagodniejszy, co sprzyja uprawie winorośli.

Oprócz Gór Kantabryjskich, inne pasma górskie również wpływają na klimat i uprawy winorośli w Rioji:

  • Sierra de la Demanda – znajduje się na południu Rioja Alta. Góry te mają wpływ na mikroklimat, zwłaszcza poprzez zatrzymywanie wilgoci i wpływ na opady deszczu. Z tego względu Rioja Alta jest bardziej wilgotna i chłodniejsza niż inne podregiony.
  • Sierra de Cameros – pasmo górskie położone w południowo-wschodniej części Riojy, wpływa na region Rioja Baja. Odgrywa rolę w regulacji klimatu, ale w mniejszym stopniu niż Kantabryjskie.

Te góry, wraz z rzeką Ebro i jej dopływami (Oja, Najerilla, Leza, Tirón), kształtują ekosystem winiarski Riojy, zapewniając różnorodność warunków uprawy winorośli, które są kluczowe dla produkcji wysokiej jakości win o unikalnym charakterze.

Wysokość

Winnice w Rioji są położone na różnych wysokościach, co ma duży wpływ na styl i jakość wina. Winnice w Rioja Alavesa i Rioja Alta znajdują się na wyższych wysokościach (do 700 metrów n.p.m.), co przekłada się na dłuższy okres dojrzewania winogron, chłodniejsze noce i lepsze warunki do produkcji win eleganckich, o dobrej kwasowości. Z kolei Rioja Baja, położona niżej, produkuje wina bardziej skoncentrowane i o wyższym poziomie alkoholu, ze względu na cieplejszy klimat.

Gleby

Różnorodność gleb w Rioji jest kluczowa dla produkcji win o unikalnych cechach. W regionie spotykamy gleby wapienne, gliniaste, marglowe oraz żwirowe, które różnią się zdolnością do retencji wody i składnikami odżywczymi. Rioja Alavesa i Alta posiadają gleby wapienno-gliniaste, które sprzyjają produkcji win eleganckich i złożonych. Rioja Baja ma gleby bardziej gliniasto-żwirowe, które wspierają rozwój winogron w cieplejszym klimacie.


Produkcja wina w Rioja obecnie

W ujęciu historycznym powierzchnia winnic w Rioji znacznie się zwiększyła – z początkowych kilkuset do 1000 hektarów w czasach rzymskich, około 5000 hektarów w średniowieczu, do obecnych 66 000 hektarów. Największy wzrost powierzchni miał miejsce w XX wieku, szczególnie od lat 70. i po przyznaniu statusu DOCa w 1991 roku. Obecnie region Rioja posiada około 66 000 hektarów winnic.

Warto zauważyć, że w latach 80., kiedy większość regionów w Hiszpanii zmniejszała powierzchnię upraw w wyniku polityki Unii Europejskiej w zakresie redukcji nadwyżek produkcji wina, karczowania winnic i poprawy jakości produkcji, w Rioja nastąpił 60-procentowy wzrost powierzchni winnic, co było wyjątkiem w skali kraju i Europy. Spadek powierzchni winnic w krajach UE od lat 80. XX wieku do 2020 roku był naprawdę znaczący: w Hiszpanii o 692 622 ha (42%), we Francji o 400 000 ha (33%), we Włoszech o 280 000 ha (28%).

Dlaczego Rioja była wyjątkiem?

Głównym celem polityki Unii Europejskiej było ograniczenie nadprodukcji wina o niskiej jakości, które powodowało nadmiar win na rynku i destabilizację cen. Rioja skupiła się jednak na produkcji win wysokiej jakości, które były bardziej dochodowe, co uchroniło region przed presją redukcji powierzchni winnic.

Istnieje kilka powodów tego fenomenu:

  1. Rosnące zapotrzebowanie na wina z Rioja

Rioja jest regionem, który cieszy się uznaniem na całym świecie za produkcję win wysokiej jakości. Wina z tego regionu, zwłaszcza Reserva i Gran Reserva, zyskały reputację wyrafinowanych i dobrze starzejących się win. Dzięki temu, nawet w czasach zmniejszania powierzchni upraw w innych regionach, popyt na wina z Riojy wzrastał, co zachęcało winiarzy do zwiększenia powierzchni winnic.

  1. Inwestycje i modernizacja

Rioja skorzystała z napływu inwestycji, szczególnie od producentów i importerów, którzy chcieli wykorzystać rosnący popyt na wina o wyższej jakości. Winiarze z Riojy wprowadzali innowacje i modernizowali swoje winnice, aby sprostać wymaganiom rynku, co z kolei pozwoliło na zwiększenie powierzchni winnic i produkcji.

  1. Silna marka

Rioja od lat 90. XX wieku stała się synonimem wysokiej jakości hiszpańskiego wina, co sprawiło, że region ten uniknął presji na karczowanie winnic. Ponieważ wina z Riojy cieszyły się popytem zarówno na rynkach krajowych, jak i międzynarodowych, winiarze mieli wystarczające przychody, aby inwestować w swoje winnice i zwiększać produkcję.


Wartość produkcji i eksportu wina z Hiszpanii

  • Wartość produkcji ogółem: Hiszpania produkuje rocznie około 44 milionów hektolitrów wina, co generuje około 4500 milionów euro. Ponad połowa produkcji jest przeznaczona na eksport o wartości 3300 milionów euro, czyniąc kraj jednym z największych eksporterów wina na świecie. Produkcja wina obejmuje szeroki zakres – od win stołowych po wina premium.
  • Eksport ogółem: Hiszpania eksportuje około 23 miliony hektolitrów wina, co stanowi 52% całkowitej produkcji, i jest jednym z liderów na globalnym rynku winiarskim. Wartość eksportu wynosi około 3300 milionów euro, co świadczy o ogromnym znaczeniu eksportu w sektorze winiarskim Hiszpanii.

Ribera del Duero oraz Rioja są kluczowymi regionami produkującymi wina premium, co przekłada się na wysoką wartość eksportu w stosunku do produkcji. Chociaż Ribera del Duero produkuje znacznie mniej wina niż La Mancha czy Rioja, ma wyższą wartość jednostkową ze względu na wina premium. La Mancha dominuje pod względem wielkości produkcji, eksportując głównie wina stołowe, które mają niższą wartość jednostkową, ale generują duży wolumen eksportu.


Rioja – produkcja i eksport

Rioja jest jednym z najbardziej znanych regionów winiarskich Hiszpanii, słynącym z produkcji win wysokiej jakości, zwłaszcza win czerwonych, które zdobyły uznanie na całym świecie. Region ten wyróżnia się długą tradycją starzenia win w beczkach dębowych, co jest charakterystyczne dla wina z tej części Hiszpanii.

Istotne informacje dotyczące produkcji i eksportu wina z regionu Rioja:

  1. Produkcja i udział w produkcji krajowej:
    • Produkcja: Rioja produkuje około 3,3 miliona hektolitrów wina rocznie, co stanowi 7,5% całkowitej produkcji wina w Hiszpanii.
    • Typy win: Region Rioja specjalizuje się w produkcji czerwonych win, które stanowią około 90% całej produkcji. Najważniejszym szczepem w regionie jest Tempranillo, ale wina często są mieszane z innymi odmianami, takimi jak GarnachaGraciano i Mazuelo. Wina białe i różowe również są produkowane, choć w mniejszej skali.
  2. Wartość produkcji:
    • Wartość produkcji w Rioji szacuje się na około 750 milionów euro rocznie. Wysoka wartość produkcji wynika z koncentracji na winach jakościowych, które mają większą wartość jednostkową w porównaniu do innych regionów winiarskich w Hiszpanii.
    • Wina klasy Reserva i Gran Reserva z Riojy, które są starzone przez dłuższy czas w dębowych beczkach, są szczególnie cenione na rynku krajowym i międzynarodowym.
  3. Eksport i jego znaczenie:
    • Eksport: Rioja eksportuje około 0,92 miliona hektolitrów, co stanowi 28% całkowitej produkcji regionu. Wina z Riojy cieszą się dużą popularnością na rynkach takich jak Wielka Brytania, USA, Niemcy oraz Szwajcaria.
    • Wartość eksportu wynosi około 500 milionów euro, co czyni Rioję jednym z najważniejszych regionów eksportowych w Hiszpanii. Eksport obejmuje głównie wina czerwone z kategorii Reserva i Gran Reserva, które są cenione za głębię smaku i zdolność do starzenia.
  4. Rodzaje win:
    • Czerwone wina: Rioja jest znana z produkcji wyjątkowych win czerwonych, które są często klasyfikowane według czasu starzenia (JovenCrianzaReservaGran Reserva). Tempranillo jest dominującym szczepem, ale mieszanki z Garnachą, Graciano i Mazuelo dodają winom złożoności i głębi.
    • Wina białe i różowe: Choć stanowią mniejszość produkcji, białe wina ze szczepu Viura oraz różowe wina z Riojy zyskują na popularności, szczególnie wśród młodszych konsumentów i na rynkach międzynarodowych.

Podsumowanie Rioja:

Rioja to kluczowy region winiarski, zarówno pod względem wielkości produkcji, jak i wartości eksportu. Z dużym udziałem win czerwonych premium, które są eksportowane na całym świecie, Rioja odgrywa istotną rolę w globalnym rynku winiarskim. Wina z tego regionu są cenione za jakość, złożoność i zdolność do starzenia, a ich wartość jednostkowa jest jedną z najwyższych w Hiszpanii. Dzięki temu 28% eksportu generuje około 500 milionów euro, co stanowi znaczną część dochodów regionu.


Struktura produkcji i główni producenci w Rioji

W regionie Rioja około 90% całej produkcji pochodzi od mniej niż 100 winiarni spośród 600 zarejestrowanych. Pięciu największych producentów ma znaczny udział w całkowitej produkcji regionu. Marqués de RiscalCVNEBodegas MugaLa Rioja Alta i Bodegas Faustino należą do liderów, którzy odpowiadają za większość eksportu i znaczną część krajowej produkcji wina, w tym stylów CrianzaReserva i Gran Reserva. Szacuje się, że ich łączny udział w produkcji może wynosić około 40–50% całkowitej produkcji regionu.

Wymagania dla win Joven, Crianza, Reserva i Gran Reserva w regionie Rioja

Wymagania są określone przez regulacje i nadzorowane przez Denominación de Origen Calificada (DOCa):

  1. Joven:
    • Wina młode, które mogą być wypuszczone na rynek wkrótce po fermentacji. Nie mają obowiązkowego okresu starzenia w dębowych beczkach.
  2. Crianza:
    • Czerwone wina: Muszą być starzone przez co najmniej 2 lata, z czego minimum 1 rok w dębowych beczkach.
    • Białe i różowe: Muszą dojrzewać 1 rok, w tym co najmniej 6 miesięcy w dębie.
  3. Reserva:
    • Czerwone wina: Muszą dojrzewać przez co najmniej 3 lata, z czego 1 rok w dębie, a pozostały czas w butelce.
    • Białe wina: Muszą dojrzewać przez 2 lata, z czego 6 miesięcy w dębie.
  4. Gran Reserva:
    • Czerwone wina: Muszą dojrzewać przez co najmniej 5 lat, w tym 2 lata w dębie i 3 lata w butelce.
    • Białe wina: Muszą dojrzewać przez 4 lata, w tym co najmniej 6 miesięcy w dębie.

Struktura produkcji czerwonych win w Rioji

Struktura jest zdominowana przez wina w stylu Crianza i Reserva, które stanowią większość produkcji:

  • Crianza: Około 40–50% produkcji czerwonych win. Wina te są popularne zarówno na rynku krajowym, jak i międzynarodowym.
  • Reserva: Około 25–30% całkowitej produkcji czerwonych win. Są bardziej cenione za jakość i potencjał starzenia.
  • Gran Reserva: 10–15% produkcji. Wina te mają ograniczoną produkcję, ale są prestiżowe i uznawane za najwyższej jakości.
  • Joven: Około 10–20% produkcji, skierowane głównie na rynek lokalny, mniej starzone, z zachowaniem świeżych, owocowych nut.

Ocena jakości win z Riojy

Poszukując wina, którego wcześniej nie mieliśmy okazji spróbować, warto posługiwać się przewodnikami winiarskimi, które dostarczają informacji na temat win wraz z ocenami jakości w poszczególnych kategoriach. Guía Peñín to najważniejszy hiszpański przewodnik winiarski, publikowany od ponad 30 lat i uważany za jedno z najbardziej autorytatywnych źródeł oceniających wina w Hiszpanii.

Każdego roku eksperci przewodnika oceniają ponad 11 500 win, z naciskiem na wina hiszpańskie, choć oceniają również wina z innych krajów. Oceny win są przyznawane na podstawie 100-punktowej skali. Przewodnik Peñín jest kluczowy dla producentów win, restauracji i dystrybutorów, a także dla konsumentów poszukujących najlepszych win na rynku.

Lista najlepszych Gran Reserva z Riojy według Guía Peñín 2024

Wina, które otrzymały najwyższe oceny:

  1. La Rioja Alta 890 Gran Reserva 2010 – 100 punktów
  2. La Rioja Alta 904 Gran Reserva 2015 – 97 punktów
  3. Marqués de Riscal „150 Aniversario” 2017 – 97 punktów
  4. Marqués de Murrieta Castillo Ygay Gran Reserva Especial 2011 – 96 punktów
  5. La Rioja Alta Viña Arana Gran Reserva 2016 – 96 punktów
  6. Bodegas Muga Prado Enea Gran Reserva 2016 – 96 punktów
  7. López de Heredia Viña Tondonia Gran Reserva 2001 – 96 punktów
  8. López de Heredia Viña Tondonia Rosado Gran Reserva 2008 – 95 punktów

Najlepsze wina z Riojy w kategoriach Crianza i Reserva według Guía Peñín 2024

Top 5 Crianza:

  1. Viña Real Crianza 2020 – CVNE – 94 punkty
  2. Luis Cañas Crianza 2020 – Bodegas Luis Cañas – 92 punkty
  3. Altos R Crianza 2021 – Altos de Rioja – 91 punktów
  4. LAN Crianza 2020 – Bodegas LAN – 90 punktów
  5. Marqués de Cáceres Crianza 2019 – 90 punktów

Top 5 Reserva:

  1. Marqués de Riscal Reserva 2018 – 96 punktów
  2. La Rioja Alta Viña Ardanza Reserva 2016 – 95 punktów
  3. CVNE Imperial Reserva 2017 – 94 punkty
  4. Bodegas Muga Reserva 2019 – 94 punkty
  5. Luis Cañas Reserva 2017 – 93 punkty

Te wina są oceniane wysoko za swoją równowagę, intensywność i zdolność do starzenia. Każde z nich wyróżnia się jakością i odzwierciedla tradycyjne style w regionie Rioja.

Galeria zdjęć Rioja 2024 Zabytki i winnice.

https://www.icloud.com/sharedalbum/#B2H5GH8MqDZagh

Winnice Patagonii

Patagonia to nie tylko rozległe stepy, owce, lodowce i góry. Dla wielu może być zaskoczeniem, że od ponad 100 lat w tym surowym regionie uprawia się winną latorośl i produkuje wino. Winiarstwo w Patagonii, szczególnie w regionach Río Negro i Neuquén, zyskało na znaczeniu, oferując jedne z najbardziej wyjątkowych win w Argentynie.Pinot Noir to odmiana, która szczególnie dobrze radzi sobie w chłodniejszym klimacie Patagonii. Wina te są złożone, z aromatami czerwonych owoców, ziemistymi nutami oraz delikatnymi taninami. Pinot Noir z Doliny Río Negro jest często porównywany do najlepszych win z Burgundii, oferując wyjątkową elegancję i finezję.

Malbec z Doliny Río Negro różni się od tego produkowanego w Mendozie. Jest bardziej elegancki, z wyraźnymi nutami czerwonych i czarnych owoców, delikatnymi przyprawami oraz subtelną kwasowością. Wina te charakteryzują się złożonością i długowiecznością, co czyni je jednymi z najbardziej poszukiwanych win z Patagonii.

Regiony winiarskie Neuquén i Río Negro w Patagonii różnią się pod względem wielkości powierzchni upraw winorośli. Dolina Río Negro, z dłuższą historią winiarstwa, ma bardziej rozwinięty obszar upraw. Obecnie powierzchnia winnic w regionie Río Negro wynosi około 2 500 hektarów. Region winiarski Neuquén jest stosunkowo młody, ale szybko się rozwija. Obecnie powierzchnia winnic w Neuquén wynosi około 1 600 hektarów, a głównym obszarem uprawy winorośli jest San Patricio del Chañar.

Irygacja stepu w dolinie San Patricio del Chanar pozwoliła stworzyć winnice o niepowtarzalnym charakterze.

Najbardziej znana winnica Patagonii, Humberto Canale, została założona w 1909 roku przez inżyniera Humberto Canale, który, zainspirowany potencjałem regionu, postanowił założyć tu jedną z pierwszych profesjonalnych winnic w Patagonii. Canale, pochodzący z Buenos Aires, odegrał kluczową rolę w rozwoju rolnictwa i irygacji w regionie. Winnica Humberto Canale, położona w sercu Doliny Río Negro, stała się symbolem jakości i innowacji w argentyńskim winiarstwie. Korzysta z unikalnych warunków klimatycznych regionu, charakteryzujących się suchymi dniami i chłodnymi nocami, które sprzyjają produkcji win o wysokiej koncentracji smaków i aromatów. Gleby winnicy, głównie aluwialne i dobrze przepuszczalne, pozwalają na produkcję win o wyjątkowej strukturze i elegancji. Linia win Humberto Canale Gran Reserva jest znakomita, a co ważne, wina te są dostępne w przyzwoitych cenach także w Polsce.

W 1999 roku Julio Viola, biznesmen i czołowy deweloper z Neuquén, otrzymał 2,5 miliona dolarów kredytu rządowego na zakup 3000 hektarów ziemi w dolinie Patricio del Chañar, położonej około 30 kilometrów od Neuquén. Od wielu lat z powodzeniem uprawia się tutaj owoce, głównie jabłka. Nawet jedna z miejscowości na początku doliny nazywa się Manzanilla – Jabłko. Dolina o szerokości około 3 kilometrów jest zasilana wodami z Rio Neuquén, które płyną ze śniegów i lodowców w niedalekich Andach. Stanowi ona piaszczystą równinę porośniętą kępami krzewów, ograniczoną wysokimi na 100-150 metrów prawie pionowymi ścianami. Powyżej doliny rozpościera się ogromny płaskowyż północnej Patagonii o wysokości 550 metrów. Z lotu ptaka dolina wygląda jak potężna dziura wzdłuż brzegów Rio Neuquén.

Julio Viola, choć nie miał doświadczenia w rolnictwie ani w winiarstwie, posiadał wyjątkowy instynkt do interesów. Neuquén rozwija się dzięki ropie naftowej, którą się tam wydobywa i przerabia, a także jest jednym z głównych centrów sadownictwa w Argentynie. Na zakupionej ziemi Viola stworzył system kanałów zasilanych wodą z Rio Neuquén, które nawadniają obszar 3000 hektarów. Sprowadził ekspertów z Mendozy i Francji, znających się na winiarstwie, i na większości areału posadził krzewy Malbec, Merlot, Pinot Noir, Cabernet Sauvignon, Sauvignon Blanc i Chardonnay. Pierwszy zbiór przeznaczony na produkcję wina nastąpił w 2003 roku. Viola zatrzymał sobie nieco ponad 1/3 plantacji, resztę sprzedał z dużym zyskiem jako winnice zbudowane pod klucz. Nabywcami byli nowi w biznesie winiarskim inwestorzy – miejscowi sadownicy, jak rodzina Schroeder czy Graffigna, inwestorzy finansowi związani z regionem, jak spółka NQN, a nawet zagraniczni inwestorzy branżowi, jak Concha y Toro z Chile.

Winnica Bodega NQN w San Patricio del Chanar.

Dźwignią rozwoju winnic w Neuquén stał się marketing marki Patagonia. Bodega del Fin del Mundo, Universo Austral – same nazwy mówią za siebie. Wszystkie te winnice wykorzystują świadomie swoją lokalizację jako wyróżnik, sygnując swoje wina nazwą „Patagonia Argentina” jako miejsca pochodzenia. Nazwa Patagonia pojawia się w każdym możliwym kontekście na etykiecie i w materiałach promocyjnych. Bazując na powszechnej znajomości marki Patagonia, osiągają one swój cel, a nawet więcej – kreują ciekawość na bazie zaskoczenia. Mało kto spodziewa się, że w Patagonii można produkować wino. Okazuje się, że można, i to bardzo dobre.

Winnica Bodega Fin del Mundo w San Patricio del Chanar.

Wszystkie bez wyjątku winnice w San Patricio del Chañar to dzieło Julio Violi. Jego Bodega del Fin del Mundo obecnie obejmuje 850 hektarów, a w sąsiedztwie wciąż znajduje się trochę ziemi na dalszy rozwój. Pozostałe winnice są relatywnie małe, wielkości 100-200 hektarów, co w warunkach Argentyny stanowi butikowe przedsięwzięcie. Większość produkcji jest eksportowana, co było jednym z głównych powodów ich stworzenia, ponieważ na krajowym rynku trudno byłoby konkurować.

Odwiedziliśmy trzy winnice: NQN, Bodega del Fin del Mundo i Familia Schroeder. Najlepsze wrażenie wywarła na nas Bodega Familia Schroeder. Pięknie utrzymane i wspaniale położone plantacje krzewów, nowoczesny budynek wkomponowany w strome zbocze doliny, unikalny grawitacyjny system produkcji, eliminujący użycie pomp na każdym etapie procesu produkcji wina, to tylko niektóre z jej atutów. Nad plantacją i procesem produkcji czuwa doświadczony winiarz, którego rodzina Schroederów „podkupiła” z Bodega Salentein z Mendozy. Wina są firmowane marką Saurus, nawiązującą do dinozaura, którego szczątki znaleziono na terenie winnicy podczas budowy. Niezależnie od tego, ile w tym prawdy, historia ta sprzedaje się dobrze, a wina znakomicie. Pinot Noir Familia Reserva Schroeder to, jeśli nie najlepszy, to jeden z najlepszych trunków tego rodzaju w Argentynie. Merlot udaje się tutaj równie doskonale, podobnie jak w NQN i Bodega del Fin del Mundo, gdzie także mieliśmy okazję spróbować znakomitych Sauvignon Blanc. Bodega del Fin del Mundo i NQN produkują również niezłe wina musujące metodą szampańską.

Obiad w restauracji prowadzonej przez winnicę Familia Schroeder był smakowitym podsumowaniem naszej wizyty w dolinie San Patricio del Chañar. Wiosna to początek sezonu turystycznego, więc nie spotkaliśmy w winnicach żadnych turystów, a w przestronnej restauracji oprócz nas były jeszcze tylko dwie osoby. Wspomnienie zatłoczonych restauracji w winnicach Mendozy skłoniło mnie do refleksji, skąd tutaj, na odludziu – 1200 km od Buenos Aires i 600 km od San Carlos de Bariloche, gdzie można się spodziewać tłumów – mają się wziąć turyści. Faktem jest, że poprzedniego dnia poszukiwanie przyzwoitego noclegu w Neuquén zaskoczyło nas niezmiernie, bo okazało się, że w polecanych hotelach nie było miejsc. Na szczęście udało nam się znaleźć kwaterę prywatną na przedmieściach, choć przypadkiem. Jak mówi przysłowie, „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło” – dzięki temu zjedliśmy kolację w fajnym miejscu o nazwie Parilla Jose y Jose, otwartym o 23:00. Dotarliśmy tam za radą gospodyni, zaraz po tym jak zdołaliśmy się zakwaterować. Jak można się spodziewać, menu składało się z argentyńskich steków i czerwonego wina – Malbec Reserva Familia Graffigna z pobliskiej winnicy. Jeden z właścicieli stał za barem, drugi w kuchni przygotowywał mięso. Trzeci Jose, któremu zawierzyliśmy przy wyborze potraw i wina, podawał posiłki do stołów, zaznaczając, że on tu „tylko pracuje”, w odróżnieniu od swoich wspaniałych chlebodawców. Pora była późna, ale przy stołach wciąż było sporo ludzi, a przed północą przybyli kolejni goście. Przy stolikach spożywały posiłki całe rodziny z dziećmi w wieku kilku lat, co, biorąc pod uwagę późną porę, wprawiło nas w zdumienie. Argentyńczycy są gadatliwi, jak wszyscy Latynosi, otwarci i życzliwi. Wzbudziliśmy ich ciekawość, bo pewnie wszyscy inni znali się przynajmniej z widzenia. Wywiązały się rozmowy i opowieści. Na koniec, jedna z kobiet wybiegła za nami z restauracji, by nas ostrzec, że okolica nie należy do najbezpieczniejszych i powinniśmy uważać.